தொகுப்பு: Colors (2007)

இசைக்குழு: Between the Buried and Me


இந்த நூற்றாண்டின் Metal, இசையை மட்டும் முன்னிறுத்தும் மாற்றத்தை நிறைவேற்றி இருப்பதற்கு சிறந்த உதாரணம், Between the Buried and me குழுவின் Colors தொகுப்பு. பல்வேறு Metal சார்ந்த பட்டியல்களில் இத்தொகுப்பு முக்கியம் பெற்றிருப்பதைக் காணலாம். அதே வேளையில் MetalHeads என்றழைக்கப்படும் Metal கலாச்சாரக்காவலர்கள் இதனைப் புறக்கணிப்பதையும் காணலாம். காரணம் இல்லாமல் இல்லை.இசைமொழியில், அமைப்பில், உணர்வுநிலையில், வகைமை கலப்பில் என இத்தொகுப்பு Metal இசையையே பிரதானமாக இருந்தாலும், அதே வேளையில் Metal அடையாளங்களை பெரிதாக விலகியும் செல்கிறது.

Metal தனது எதிர்முகத்திற்கு, தீவிரத்திற்கு, வன்முறைசார் இசைக்கு ஒரு இசை மொழியை 40 ஆண்டுகளாக வளர்த்தெடுத்திருக்கிறது. சென்ற பதிவில் குறிப்பிட்டதைப்போல இந்த இசைமொழியின் பொதுவான அம்சங்கள் Blast Beats, அலறற்குரல், Guitar குலைவிசை இவையே. இவற்றோடு Metal இசையில் தெறிக்கும் வன்முறையான உணர்வு நிலை. பொதுவாக Metal இசைமொழியிலேயே இந்த உணர்வு நிலை சாத்தியமாகிவிடும்.

Colors தொகுப்பின் இசைமொழி நிச்சயமாக Metal தான். இன்னும் சொல்லப்போனால் ஒரு அதீதமான Metal இசைமொழி.

தொகுப்பு ஆரம்பிப்பது ஒரு Piano இசையில், மென் குரலில்..இதில் ஏமாந்தால் முடிந்தோம். சிறிது நேரத்திலேயே Drums இந்த தொகுப்பின் தன்மையை உணர வைக்க ஆரம்பிக்கிறது. பொதுவாக Blast Beats வேகம் 200 Beats/minute என்றால் இதில் 400 b/m இருக்க வேண்டும். அதை விட முக்கியமாக நிமிடங்கள் என்றில்லாமல் பாடல் முழுதும், தொகுப்பு முழுதும் Blast Beats. இவ்வளவு வேகம் சார்ந்த இசையைக் கேட்பது அரிது. மென்குரல் அலறலாகவும், Guitar குலைவோசையும் சேர்ந்து தொகுப்பு முழுதும் நிறைக்கிறது. கருவிகளும் , குரலும் ஒன்றை ஒன்று மிஞ்சும் வேகமும், ஒலி அளவும் தாங்கள் கேட்கப்படுவதற்கு போட்டியிடும் வகையில் அமைந்துள்ளன. மாறிக்கொண்டே இருக்கும் தாளக்கட்டுகள் வேறு.இத்தொகுப்பின் இசைமொழியின் அடையாளம் இதுதான். இடநெருக்கடியில்  செவியைத் திணறவைக்கும் இசையனுபவம். வெளியேற வழியில்லா ஒரு மாபெரும் Metal இசைச்சுழலில் நாம்.

Between-the-Buried-and-Me-Live-DVD

Colors தொகுப்பின் முதல் ஆச்சரியம், இவ்வாறான அதீதமான Metal இசைமொழியாக இருந்தும் துளிகூட தோன்றாத Metal உணர்வு நிலை. கிட்டத்தட்ட ஒரு உணர்வற்ற இசையாகவே, அல்லது ஒரு கொண்டாட்டமான உணர்வு நிலை வாய்த்துவிடுகிறது. இது விபத்தா அல்லது முன்முடிவா எனத்தெரியவில்லை. தனிப்பட்ட அனுபவமாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் இத்தகைய அதீத இசைமொழியில் நிகழவேண்டிய உக்கிரம் இதில் இல்லை.

இந்த நெருக்கடியான, பெரிதும் உணர்வற்ற இசையே இத்தொகுப்பை உடனடியாக நாம் புரிந்துகொள்வதில் பெரிய சிக்கல்.  இத்தொகுப்பை முதல் கவனிப்பிலேயே புரிந்துகொள்ள அல்லது ரசிக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. அதிக பட்சம் இதன் ஆற்றல்(technical) மிக்க இசையில் நாம் வியக்கலாம். ஆனால்  முதல் முறை மிக எளிதாக நடக்கக் கூடிய விசயம் உடனடியாக கேட்பதை நிறுத்துவது தான். அதுவும் இவ்வகை இசையில் பழக்கமில்லை எனில் மிகநிச்சயமாக இதுதான் நடக்கும். இடநெருக்கடியும், ஒலி அளவுகளும் போக இந்த தொகுப்பை ரசிப்பதன் இன்னொரு சிக்கல் உள்ளது.இந்த தொகுப்பின் இசையமைப்பே அது.

ஒரு பாடலில் நினைவு கொள்ளத் தக்க பதங்கள் பொதுவாக இருக்கும். எவ்வளவு கடினமான பாடலாக இருந்தாலும் அதன் ஒரு சில பதங்கள் பிடிபட்டு விடும். கொஞ்சமாவது திரும்ப ஒலிக்கும் பதங்கள் (repetitive phrases) இருக்கும். இப்படி இருந்தால் தான் மெல்லிசைப் பாடல்களே பிடிபடும் எனும் போது, இது போன்ற இசை பிடிபடாமல் போவதில் வியப்பில்லை. ஏனெனில் இதில் நினைவில் நிற்கும் பதங்கள் என்று எதுவும் இல்லை. எதுவும் திரும்ப இசைக்கப்படுவதில்லை.ஆரம்பம், இடையிசை, முடிவிசை என எதுவும் இல்லை. தாளக்கட்டுக்களில் தொடர்ச்சியில்லை. அதே நேரத்தில் முன், பின் நிகழ்ந்தவையும் தேவையில்லை. நுண்ணிய (subtleties) கவனிப்புகள் தேவையில்லை. எல்லாம் அந்த நொடி நிகழ்பவையே, நமக்கு நேரடியாகக் கேட்பவையே. இத்தொகுப்பின் ஒரு பாடலின் தலைப்பு போலவே (Prequel to the Sequel). எனவேதான் இத்தொகுப்பை முழுதுமாகப் புரிந்து கொள்ள கிட்டத்தட்ட முழு தொகுப்பையும் மனனம் செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. அப்போதுதான் நம் ரசனைக்கு ஏதுவாக பதங்கள் குறித்த ரசிப்பும், எதிர்பார்ப்பும், பாடலின் அமைப்பும் பிடிபடுகிறது. ஒரு உதாரணத்திற்கு Temple Run  விளையாட்டின் முதலிலேயே முழு வேகத்தோடு ஓடுவது போல இது. முதலில் நிச்சயம் விழத்தான் செய்வோம். திருப்பங்கள் நினைவுக்கு வரத்துவங்குமளவு பழகிய பிறகுதான் கொஞ்சம் நம்மால் தாக்கு பிடிக்க முடியும்.

Colors

இத்தொகுப்பின் இன்னொரு முக்கிய கூறு இது சாதித்திருக்கும் கலந்திசைதான். தொகுப்பின் துவக்கம் ஒரு மெல்லிசையில் ஆரம்பித்து Metal இசையாக இரு பாடல்கள் வரை நீடிக்கிறது. பிறகு Informal Gluttony பாடல் ஒரு Tribal beats மற்றும் Middle eastern இசையில் துவங்குகிறது.பிறகு ஒரு metal மழை. அதன் உச்சத்தில் சடாரென ஒரு zenதனமான choral பகுதி. அது மறுபடி Tribal beatsல் முடிகிறது. அடுத்த Sun of Nothing பாடலில் நிகழ்வது மேலும் சுவாரசியம். இதற்கு மேல் ஒரு வேகம் சாத்தியமில்லை என்ற நிலைக்கு Drums பொழிந்து தள்ளிக்கொண்டிருக்கும் போது ஒரு திடீர் Polka இசை. முதல் முறை கேட்கும் போது கொஞ்சம் விக்கித்துப் போகச்செய்யும். ஒரு அதிவேக ராட்டினத்தில் சுழலும் போது திடீரெனத் தோன்றும் நிதானம்தான் தாளமுடியாத அனுபவம். அது போன்ற அனுபவமே இதிலும். இப்படி இத்தொகுப்பு முழுதும் மிகுந்த கற்பனை வளமிக்க கலந்திசை நிகழ்ந்துள்ளது. பொதுவாக இது போன்ற கலந்திசை கொஞ்சமாவது தொடர்புடைய (ஒலி அல்லது உணர்வு ரீதியாக) வகைமைகளில் நிகழும். ஆனால் சம்பந்தமேயில்லாத கூறுகளைக் கொண்ட கலந்திசை இது. இசையளவில் இத்தகைய விபரீத கலப்பிசை ஒரு தடையற்ற தொடர்ச்சியைக் கொண்டிருப்பது ஒரு சாதனைதான். இவர்களுக்கு ஒப்பான பல technical குழுக்களுக்குள் (Dream Theatre, Meshuggah) இவர்களைத் தனித்துவமாக்குவது இது.

Colors சுமார் 65 நிமிடங்கள் ஒலிக்கும் தொகுப்பு. ஒரு பாடல் முடிவடையும் இடத்திலிருந்து அடுத்த பாடல் தொடங்க்குகிறது. இத்தொகுப்பை ரசிப்பது ஒருமுகமாகவே சாத்தியம். தொகுப்பில் விழுந்தால் முடியும் போதுதான் எழ வேண்டும், முடியும். இவற்றை கேட்டு முடிக்கும் போது நமக்கு இதன் வேகமும், ஆற்றலும் குறித்த பிரமிப்பு அடங்காது. அப்போது இந்த தொகுப்பை அவர்கள் முழுதுமாக, பிசகாமல், நேரடி இசை நிகழ்ச்சிகள் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் நினைத்துப்பார்க்க வேண்டும்.

தொகுப்பின் இணைப்பு:

தொகுப்பு: Bath (2001)

குழு: Maudlin of the well


ஒவ்வொரு இசைக்குழுவும் தட்டுத்தடுமாறியோ அல்லது சில வேளைகளில் படிப்படியாகவோ தனது இசைவடிவின் உச்சத்தை வந்து அடைய கொஞ்சம் காலமாகிறது. ரசிகனுக்கு ஒரு நுட்பமான இசைக்குழுவைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள இன்னும் காலமாகிறது. இந்த இருவரும் இந்த கடினமான காலகட்டத்தை தாண்டிய பின்னர், ஒரு அருமையான பொற்காலம் இருவருக்கும் அமைகிறது. தனக்கு கைவரப்பெற்ற கலையாற்றலின் உச்சத்தில் குழுவும்,  அதன் மதிப்பு தெரிந்து அனுபவிக்கும் ரசிகனும்  என இருவருக்குமான ஒரு பொற்காலம் அது.

பல்வேறு காரணங்களால் இசைக்குழுக்கள் கலைந்தாலும், ஒரு இசைக்குழு கலைவதற்கு மோசமான காலகட்டம் என்றால் இந்த பொற்காலம் தொடங்க இருக்கும் வேளைதான். தங்களது உச்சத்தை அடைந்த உடனோ அல்லது அதற்கு சற்று முன்பாகவோ, இசைகுழுக்கள் கலையும் போது, அந்த குழுவின் இசைவடிவத்திற்கு பழக்கப்பட்டு, ருசி கண்ட ரசிக மனம், நிகழ்ந்திருக்கக் கூடிய சாத்தியங்களை எண்ணிப் புலம்பாமல் இருக்க முடிவதில்லை. Maudlin of the well இப்படி நடுவழியில் கலைந்த ஒரு இசைக்குழு.

Maudlin of the wellன் முதன்மையான கலைஞர் Toby Driver சிறு வயது முதலே பல்வேறு இசைக்கருவிகளில் தேர்ச்சி பெற்றவர். இவருக்குத் தெரிந்த இசைக்கருவிகளை விட தெரியாத கருவிகளை கணக்கெடுப்பது எளிதெனத் தோன்றுகிறது. Metal இவருக்குப் பிடித்த வகைமை. 18 வயதில் குழுவை ஆரம்பித்து தொகுப்புகள் வெளியிடத்தொடங்குகிறார். இளரத்தம். புதுமை செய்யாமல் இருக்க முடியுமா? தனக்குப் பிடித்த metal இசையும் தனக்குத் தெரிந்த செவ்வியல் இசையுமென ஒரு கலவையாக இவர்களது இசை ஆரம்பிக்கிறது. முதலிரண்டு தொகுப்புகள் படிப்படியான வளர்ச்சியா, இல்லை தடுமாற்றமா எனத்தெரியவில்லை. ஆனால் Bath ஆரம்பித்த நொடியிலிருந்து தெரிந்து விடும். இது ஒரு மடைதிறப்பானத் தொகுப்பு என்று. இதன் இரட்டைத் தொகுப்பான Leave your body map (இத்தொகுப்பின் அட்டைப்படம் Bath தொகுப்பிலும், அதன் அட்டைப்படம் இதிலும் இருக்கும்) உடன் சேர்த்து ProgMetalல் ஒரு புதிய பாய்ச்சல் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

இதற்கு அடுத்த இவர்களின் தொகுப்புகளைக் கேட்க பேராவலாக இருந்த போது இவர்கள் இத்தொகுப்போடு நின்று விட்டார்கள் என்று தெரிந்தது பெரிய ஏமாற்றம்.

16_photo

இத்தொகுப்பிற்குப் பிறகு, பல்வேறு காரணங்களால் மூன்று தொகுப்புகளை மட்டுமே வெளியிட்டு இருந்த இக்குழு Kayo Dot என, பெயர் மற்றும் இசைவடிவத்திலும், மாற்றம் அடைந்தள்ளது. இது நடந்து ஆண்டுகள் ஆனாலும் MOTW குழுவை ரசிகர்கள் மறந்த பாடில்லை. Kayo Dot நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லும் ரசிகர்கள் தவறாமல் MOTW பாடல்களை இசைக்க விண்ணப்பிக்கிறார்கள். இது பொதுவாக நடப்பதுதான் என்றாலும் MOTW விஷயத்தில் இன்னும் ஒரு படி மேலாக ஒரு ரசிகர் புதிதாக ஒரு தொகுப்பை செய்ய முழுவதுமாக சொந்த காசை கொடுத்து 2009ல் நான்காவது தொகுப்பை MOTW வெளியிட்டது.

முந்தைய பதிவில் குறிப்பிட்ட Porcupine Tree, (Rock இசையில்) Progressive பாணியை கையாளும் முறை, வழக்கமான ஒன்று. அதாவது ஒரு வகைமையில், பிற வகைமையின் கூறுகளையும், இசைக் கலைஞர்களின் நுணுக்கத்தையும், பாடல்களின் அமைப்பில் மாற்றங்களையும் கொண்டு ஒரு நகர்வை நிகழ்த்துவது. இது அவ்வகைமைக்கு உள்ளிருந்து மாற்றங்களை முயன்று பார்க்கும் செயல். Metalஐ பொருத்தவரையில் Between the Buried and Me குழுவின் Colors இவ்வகையில் பிரமாதமான தொகுப்பு.

MOTW இதற்கு மாறாக Metalஐ அதற்கு வெளியில் நின்று அணுகுவதாகச் சொல்கிறார்கள். இதனை நான் இவ்வாறு புரிந்து கொள்கிறேன். Deadwing, Colors தொகுப்புகளை கேட்டவுடன் இது rock என்றும், இது Metal என்றும் நம்மால் சொல்ல முடியும். அதே நேரத்தில் வழக்கமான Rock, Metal அல்ல என்றும் சொல்ல முடியும். ஏனெனில் அதில் பெரும்பாலும் Rock/Metal கூறுகளே. ஆனால் பிற கூறுகள் ஒரு மாற்றுக் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டு வருகின்றன. ஆனால் Bath தொகுப்பை கேட்பவர்க்கு இது Jazz என்றோ, Indie Folk என்றுதான் தோன்றும். இசைக் கருவிகள், பாடல் முறை இப்படி பலவும் நேரடியாகப் பார்க்கும் போது அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. ஆனால் இவற்றின் மூலமாக அவர்கள் உருவாக்கும் அல்லது உருவாக்க நினைக்கும் சூழலே இதனை Metal ஆக்குகிறது.

Bath_Coverspread_original

முதல் பாடலான Blue Ghost ஒரு நல்ல முன்னோட்டம். பாடல் ஆரம்பிப்பது ஒரு அருமையான Jazz தடத்தில். போதா குறைக்கு Sax வேறு. ஆனால் சுமார் 6.40 நிமிடங்களில் இதே வரியை Electric Guitar வாசிக்கும் போது முதல் மெல்லிசையின் வன்மை புரிகிறது. கிட்டத்தட்ட இதே சிந்தனையினை தொகுப்பு முழுதும் காணலாம். Acoustic Guitar, Sax, Keyboard இவற்றில் மெல்லிசையாக ஆரம்பித்து வல்லிசையாக electric guitar, Drums பாடலைக் கடத்துகிறது. ஆனால் முன் பாதியில் வரும் Jazz பாணியிலான பகுதி பெரும்பாலும் ஒரு வன்மையும், பதட்டத்தையும், அசாதாரண அமைதியும் கொண்ட பகுதி. பாய்ச்சலுக்கு முன்பான பதுங்குதலைப் போல. இதுவே ஒரு கனத்த சூழலை உருவாக்க, Metal கூறுகள் அதை நிறைவு செய்கின்றன. இந்த தொகுப்பின் பிரபலமான பாடலான Heaven and Weak இதற்குச் சிறந்த உதாரணம்.

சில விதிவிலக்குகளும் உண்டு. ஒரு முழு தாலாட்டுப்பாடல் உட்பட. Metal தொகுப்பில் என்னவெல்லமோ கேட்டு இருந்தாலும், இது ஒரு உலக சாதனைதான்(இதையெல்லாம் எப்படி தைரியமாக metal நிகழ்ச்சிகளில் பாடினார்களோ!!).

இந்த தொகுப்பைக் கேட்கும் போது இது வழக்கமான வகையில் உருவாக்கம் அடைந்திருக்கும் என்று தோன்றியது. அதாவது ஒரு மைய இசைவரியை வைத்துக்கொண்டு, கலைஞர்கள் நிகழ்த்திய(impromptu) இசையாகத் தோன்றியது. Jazz பாணியிலான சுதந்திரம் இசைக்கலைஞர்களுக்கு வழங்கப்பட்டதாகத் தோன்றியது. ஆனால் இவர்கள் பேட்டியில் இது முழவதுமாக  இசைஅமைக்கப்பட்டதாகவும், கொஞ்சம் கூட பதிவின் போது மாற்றப்படவில்லை என்றது நம்ப முடியாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

பொதுவாகவே மேற்கின் இசைக்குழுக்களின் சித்தாந்தங்கள் விபரீதமாக இருக்கும். இந்த இசைத்தொகுப்பை செய்ய Astral Projections, Lucid Dreams போன்றவற்றை இவர்கள் சொன்னார்கள். சொன்னார்கள் எனச் சொல்லக்காரணம் இது பற்றி இப்போது கேட்டால் Toby Driver சிரிக்கிறார். ஆமோதிக்கிறாரா, மழுப்புகிறாரா தெரியவில்லை.

இத்தொகுப்பின்,ஏன் MOTW இசையின், உச்சமாக எனக்குத் தோன்றும் Girl with a Watering Can பாடல், முதல் பாடலின் இசையோடு ஆரம்பிக்கிறது. பிறகு வரும் பெண் குரல் தெய்வீகம் (Maria Stella Fountoulakis). ஆனால் அது முடிந்தவுடன் Toby Driver குரலில் ஒரு பகுதி வருகிறது. இதைக் கேட்கும் போது Toby இது Astral projection, Lucid Dreams என்ன, கடவுள் தோன்றினார் என்றாலும் நான் தலையாட்டவே செய்வேன்.

சில தேர்வுகள்:

1. Girl with a watering can

2. Heaven and Weak

[

குழு குறித்து:

Toby Driver (front man), Jason Byron, Massi போன்றவர்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இக்குழு மேற்குறிப்பிட்டது போல தற்சமயம் Kayo Dot ஆக உருமாற்றமடைந்துள்ளது. Bath தொகுப்பின் மூலம் தனது இருப்பை என்றென்றைக்குமாக நிறுவியுள்ளது.