ISIS – Panopticon (2004)

முதலில் ஒன்றைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். இந்த ISIS (ஐசிஸ்) ஒரு அமெரிக்க இசைக்குழு. 1997 முதல் 2009 வரை இயங்கி, ஐந்து அருமையான இசைத்தொகுப்புகளை வழங்கிய மெட்டல் இசைக்குழு. இவர்களுக்கும் இன்று ஐசிஸ் என்றவுடன் நமக்கு நினைவுக்கு வரும் தீவிரவாத குழுவிற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. இணையத்தில் தேடுவடதே சிக்கலாகும் ஒரு பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்தது இவர்களின் துரதிஷ்டமா அல்லது தங்கள் இசை குழுவிற்கு பெயிரிட இவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த எகிப்திய பெண் தெய்வமான ஐசிஸின் துரதிருஷ்டமா… மெட்டல் இசைக்குத் தான் இழப்பு.


ஐசிஸ் குழு 1997 வருடத்தில் பாஸ்டன் நகரில் தோன்றிய இசைக்குழு. பள்ளி..கல்லூரி..பக்கத்து வீட்டுத் தோழர்கள், பிற குழுக்களிலிருந்து வெளியேறிய அல்லது வெளியேற்றப்பட்டவர்கள், எதேச்சையாக சந்தித்தவர்கள் என ஒரு கலவையில் தோன்றி, அதில் சிலர் வெளியேறி வேறு சிலர் சேர்ந்து, தட்டுத்தடுமாறி வளர்ந்து, கொஞ்ச காலத்தில் நிலையான கலைஞர்களையும் இசைமொழியையும் பெற்று சீர்கொள்ளும் மேற்கத்திய இசைக்குழுக்களின் கதைதான் ஐசிஸின் கதையும். ஐசிஸின் முதல் முழுநீள தொகுப்பான Celestial (2000) வெளிவரும்போது இக்குழு உறுதி பெற்றுவிடுகிறது.

Turner – (குரல்), Harris – (Drums), Gallagher – (Lead Guitar), Caxide (Bass Guitar), Meyer (Keyboard) என ஐவரைக் கொண்ட இசைக் குழுவாக ஐசிஸ் உருவெடுக்கிறது.

வளர்பருவ குழந்தைகள் ஒரே நாளில் இரண்டடி வளர்ந்ததாகத் தோன்றும் உணர்வே ஐசிஸின் முந்தைய தொகுப்புகளைக் கேட்கும் போது தோன்றுவது. முதல் தொகுப்பான Celestial (2000) தொகுப்பில் அலைபாயும் அவர்களது இசைமொழி, இரண்டாவது தொகுப்பான Oceanic (2002) தொகுப்பை கேட்கும்போது, ஆச்சரியமூட்டும் வளர்ச்சியையும், முக்கியமாக மிகச்சிறந்த குழுக்களுக்கே உரித்தான தனித்துவமான இசைமொழியும் கொண்டதாக கேட்கக்கிடைக்கிறது.

இரைச்சலும் அடர்த்தியும் கொண்ட பாடல்கள்.. வளரிசை (progressive) பாணியிலான விரிவாக்கப் பாடல்கள் என.. மெட்டல் வகைமைக்கே உரித்தான பாடல்களை கொண்டிருந்தாலும், இவர்களது தனித்துவத்தை பறைசாற்றும் பாடலாக இத்தொகுப்பின் முதல் பாடல் அமைகிறது. இப்பாடலின் அட்டகாசமான துவக்கமே இவர்களது முத்திரையான இசைமொழியை நமக்கு உணர்த்தி விடுகிறது.

துவக்கமே ஒரு துள்ளலான, துல்லியமான தாளக்கட்டு.. அதன்மேல் எழும் கிடார் இசை.. மைய இழை ஒலிப்பது எந்த கிடாரில்?.. இவை சென்று சேற்கும் அலறற்குரல்.. அதற்கான அடரிசை..அதன் முடிவில் ஒரு நிதானப் போக்கு..அது சென்று சேர்க்கும் அடுத்த பகுதி.. என்ன ஒரு கச்சிதம். ஐசிஸின் உறுதிபெற்று வரும் இசைமொழிக்கான அடையாளமாக இந்த மூன்று நிமிட துவக்கத்தைக் காணலாம்.

வெற்றிகரமான இரண்டாவது தொகுப்பிற்குப் பிறகு ஐசிஸின் மூன்றாவது தொகுப்பிற்கு, பெரியளவிலான எதிர்பார்ப்பிருந்தது. 2004 வருடத்தில் வெளியான ஐசிஸின் மூன்றாவது தொகுப்பான Panopticon, ஐசிஸின் சாதனைத் தொகுப்பாக மட்டுமன்றி இந்தநூற்றாண்டின் முக்கிய இசைத்தொகுப்பாகவும் அமைகிறது.

இதில் முதல் சுவாரசியமாகப் பார்க்க வேண்டிய இத்தொகுப்பிற்கு ஐசிஸ் எடுத்துக்கொண்ட கருப்பொருளையே.


மிஷல் ஃபூக்கோவின் ‘ஒழுக்கமும் தண்டனையும்’ புத்தகத்தில் இடம்பெற்றுள்ள Panopticism கட்டுரை புகழ் பெற்றது.

ஒழுக்கம் மற்றும் தண்டனை மீதான விசாரணையை வரலாற்றுப் பூர்வமாக அணுகும் ஃபூகோ, இக்கட்டுரையில் இரு முக்கிய வரலாற்றுத் தருணங்களை விவாதிக்கிறார்.

பதினேழாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஐரோப்பாவில் பிளேக் நோய் தாக்குதலின்போது உருவான ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகளை முதலில் எடுத்துக்கொள்ளும் ஃபூக்கோ, எவ்வாறு சமூகத்தின் ஒவ்வொரு அடுக்கிலும், கடுமையான கண்காணிப்புகளும், கட்டுபாடுகளும் விதிக்கப்பட்டன என விவரிக்கிறார். ஊர்கள், தெருக்கள், குடும்பங்கள் என சமூகத்தின் ஒவ்வொரு அலகும் பிரிக்கப்பட்டு கண்காணிக்கப்படுகிறது. தினசரி பல்வேறு ஒழுங்கு செயல்பாடுகள் தனிமனிதர்களால் கடைபிடிக்கப்படுகின்றன. இதற்கு முன்னர் தொழுநோயாளிகள் ஒதுக்கப்பட்டார்கள். பிளேக் நோயின் பயனாக சமூகமே ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது. (இன்றைய கொரோனா காலத்தில் இவற்றை திரும்பப்பார்ப்பது சுவாரசியத்தையும் திகிலையும் வரவழைப்பது)

ஃபூகோ விவாதிக்க எடுத்துக்கொள்ளும் அடுத்த நிகழ்வானது,பிளேக் நோய்க்கு சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், Bentham எனும் சமூகவியலாளர் வடிவமைத்த Panopticon எனும் சிறைக்கட்டிட அமைப்பு குறித்து. இச்சிறையில் மையத்தில் இருக்கும் காவல் கோபுரத்தின் மூலம் அனைத்து சிறைவாசிகளையும் கண்காணிக்க முடியும். சிறைவாசிகளுக்குத் தாங்கள் கண்காணிக்கப்படுவது தெரியும் ஆனால் பார்க்க முடியாது. அருகிலிருக்கும் பிற சிறைவாசிகளையும் காண முடியாது. இத்தகைய சிறை அமைப்பு அதுவரையிலான, சிறை என்றாலே தோன்றும் இருட்டிக் கிடக்கும், உடலைத்துன்புறுத்தும் கொடூரமான ஒரு அமைப்பு என்பதற்கு நேர்மாறாக அமைகிறது. ஆனால் தனது கட்டற்ற கண்காணிப்பின் மூலம் தங்கு தடையற்ற அதிகாரத்தையும், சிறைவாசிகளிடம் முழுமையான அடிபணிதலையும் வன்முறையின்றி சாதித்துவிடுகிறது. இத்தகைய ஒரு கண்காப்பு வடிவமைப்பு முன்னர் கண்ட பிளேக் கண்காப்புகளுக்கு அடுத்த கட்டமாக கத்தியின்றி, ரத்தமின்றி தனக்குத்தேவையான ஒழுங்கை சமூகத்தில் கட்டமைத்துவிடுகிறது. இத்தகைய Panopticon அமைப்பை நாம் சிறைக்கான அமைப்பாக மட்டும் பார்க்க முடியாது என்றும் இதுவே ஒரு தூய அதிகாரத்தின் வடிவம் என்றும் இதனை ஒரு அரசியல் தொழில்நுட்பமாகக் காணவேண்டும் என்றும் விரிவாக விவாதிக்கும் ஃபூக்கோ, இறுதியில் இத்தகைய அரசியல், சமூக தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சியின் பயனாக இவ்வாறு முடிக்கிறார்.

Is it surprising that prisons resemble factories, schools, barracks, hospitals, which all resemble prisons?


இதுவரையிலான ஐசிஸின் பாடல்களின் பேசுபொருட்கள், வழக்கமான மெட்டல் தொகுப்புகளில் காணக்கிடைக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்வியல் சிக்கல்கள், துயரங்கள், கொண்டாடங்கள் சார்ந்தது. மூன்றாம் தொகுப்பில் இறகுகளில் பலம் சேர்ந்து உயரப் பறக்கும் ஆற்றல்கூடிய தருவாயில், நான்காம் தொகுப்பிற்கு ஐசிஸ் எடுத்துக் கொண்டுள்ள பேசுபொருள் பூக்கோவின் Panopticism கட்டுரையை. தாங்கள் அரசியல் பேசும் குழுவல்ல எனவும் அதே வேளையில் பெந்தாம் வடிவமைத்த கட்டிடமும், ஃபூக்கோவின் கட்டுரையும் இன்றைய உலகோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டியது என்றும் ஆனால் எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமாக Panopticon எனும் சொல்லும் பொருளும் தங்கள் இசை அழகியலுக்குப் பொருத்தமானதால் தேர்ந்தெடுத்ததாக, இத்தேர்வு குறித்து டர்னர் குறிப்பிடுகிறார். தொகுப்பு முழுதும் இவ்வழகியல் வியாபிக்கிறது. ஃபூகோவின் வரிகள் நேரடியாக பயனாகிறது. தீவிரத்தன்மை வாய்ந்த ஐசிஸின் இசைக்கு இந்த கருத்துப்படிவம் மேலும் அடர்வை வழங்குகிறது.


ஐசிஸின் கெட்டபழக்கம் ஒன்று, அவர்களின் தொகுப்புகளின் முதல் பாடல் மிக அற்புதமாக அமைந்து விடுவதுதான். ஒரு புத்தகத்தின் முதல் பக்கம்/பகுதி அற்புதமாகத் துவங்குவது வேண்டுமானால் புத்தகத்திற்குள் நம்மை விரைவாக இழுத்துச் செல்லலாம். ஆனால் இசைத்தொகுப்பில் இது நேர்மாறான விளைவினை ஏற்படுத்தக் கூடியது. முதல்பாடலைத் தாண்டி தொகுப்புக்குள் நுழைய விடாது. ஐசிஸின் எல்லா தொகுப்புகளிலும் இதுவே நிலை.

Panopticon தொகுப்பின் முதல் பாடலான “So did we” துவக்கத்திலேயே, எந்த முன்னறிவுப்பும் இல்லாத பேரலையாக, கிடாரின் திரிபொலி நம்மைத் தாக்குகிறது. மிதமான தாளமும், மின்னணு இசையும் தொடர்கின்றன. பிறகு பாடகர், மானுட தோற்றத்தையும், நிலையையும் ஒரு சில வரிகளில் தாண்டி “The years they passed and so did we But, resistance would be brought” என்ற வரிகளில் உச்சத்தில் செல்லும் போது, அந்த உச்சத்தை நிறைவு செய்யும் கீபோர்டும், கிடாரும் (சுமார் 3.00 நிமிடத்தில்) அனேகமாக ஒரு இசையுலக சாதனை எனலாம். இத்தருணத்தில் ஒலிக்கும் உணர்ச்சிப் பெருக்கும், கரைவும் இசையால் மட்டுமே சாத்தியமாகக் கூடிய தருணம்.

இத்தகைய பல தருணங்கள் இத்தொகுப்பு முழுதும் கேட்கக்கிடைக்கின்றன.

பெரும்பாலான பாடல்கள் வளரிசை பாணியிலான நீண்ட பாடல்கள். பாடல்களில் நிதானாமான பகுதிகள், பிறகு அதற்கு நேர்மாறாக தாளகதியும், கிடாரின் திரிபொலியும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டு உச்சமான பகுதிகள் என அடுக்கப்படும் உத்தியும் காணக்கிடைக்கின்றன. ஐந்தாவது பாடலான syndic calls இவ்வகையில் அற்புதமாக அமைந்துள்ளது.

இத்தொகுப்பின் பாடல்களில் பெரிய இசைத் தீர்மானங்கள் (themes) இல்லை, கருவிகளின் தனியாவர்த்தனங்களில்லை, கவர்ச்சியான பகுதிகளில்லை.. சொல்லப்போனால் பாடல்கள் பாடலுக்கு வெளியில் நினைவில் நிற்பதே இல்லை. ஆனால் பாடல்கள் துவங்கியதும் நாம் அதன் தீவிரத்தன்மைக்கு இரையாகிறோம்.

இதுவே ஐசிஸின் தனித்துவ இசைமொழியாகிறது. பஞ்ச பூதங்களாக கிடார்கள், டிரம்ஸ், குரல், கீபோர்ட் இடம்பெற்றாலும் பாடலுக்குள் நாம் நுழைந்தவுடன் இவற்றை பிரித்தறிய முடியாது. இவை இணைந்து ஒருநயமாக ஒலிக்கின்றன. மிகவும் வித்தியாசமான, ஆனால் குழப்பாத தாளக்கட்டுக்கள், தீவிரம் தாங்கிய கிடார் பகுதிகள், குரல்-கீபோர்ட் கலந்த சூழ்நயம் (ambient texture) இவையே ஐசிஸின் கட்டுமானங்கள்.

இவற்றைக் கொண்டு மெட்டலிசையின் அடர்த்தியையும், வளரிசையின் நிதானத்தையும், கவர்ச்சிகளுக்கு இடமளிக்காத தீவிரத்தையும் இசிஸின் இசை கொண்டுள்ளது. எனவே ஐசிஸின் இசை, ‘தியான மெட்டலிசை’ என்றோ அல்லது ‘சிந்தனைக்கான மெட்டலிசை’ (thinking man’s metal) என்றோ வருணிக்கப்படுவதில் வியப்பில்லை.


சந்தேகமின்றி இந்நூற்றாண்டின் சிறந்த இசைத்தொகுப்புகளுள் வைக்கப்பட வேண்டியது Panopticon. அவர்களது முன்னோடி குழுவான Neurosis போன்று ஐசிஸ் குழுவும் தனக்கான ரசிகர்களை என்றென்றைக்கும் பெறப்போகிறது. சில வருடங்களில் இக்குழு கருத்துவேறுபாடுகளால் பிரிந்தாலும் இன்றும் சாசுவதமான இத்தொகுப்பின் மூலம் புதிய ரசிகர்களைப் பெற்று வருவதும், இக்குழுவின் பொற்காலத்தை கற்பனை செய்து பார்ப்பதும் நிகழ்கிறது.

பொதுவாக மெட்டல் போன்ற வகைமகளை ஒதுக்கும் மையநீரோட்ட இசைத்துறைக்கு பதிலாக வைக்க வேண்டிய தொகுப்பு இது. இரைச்சலின் பயன்பாட்டை மேற்கத்திய செவ்விசை ஒருபுறம் ஆய்வகங்களில் உற்பத்தி செய்யும் போது ஒரு உள்ளார்ந்த கலைவெளிப்பாடு அதனை இசைமொழியாக்கி வெற்றி கொள்கிறது.

அதனோடு ‘Always object.. Never subject’ என ஃபூக்கோவின் வரிகளும் இணைந்து கொள்கின்றது. இனிவரும் எக்காலத்திற்கும் இவ்வரசியல் பார்வைகள் பொருந்தும் எனினும், குறிப்பாக இந்தக் கொரோனா காலத்தில் இதனைத் திரும்பப் பார்ப்பது தனி அனுபவம்தான்

Magistrates dream of plague
Tongues loll in anticipation
You are awake in their darker visions
Drool slips from grining mouths

The plague is forced on us all
Is it there? Are they there?
Shouts of fact abound
But whispers of truth burn through

Is it there? Are they there?


  1. https://selforganizedseminar.files.wordpress.com/2012/08/foucault-panopticism.pdf

தொகுப்பு: Leaves Turns Inside You (2001)

இசைக்குழு: Unwound


ஒரு இசை வகைமையின் காலசுழற்ச்சியில் பல்வேறு இசைக்குழுக்கள் முக்கிய இடம்பெறுகின்றன. அதன் தோற்றத்திற்குக் காரணமான குழுக்கள், அதன் செழுமைக்குக் காரணமான குழுக்கள், அதனை மக்களிடம் எடுத்துச் சென்றவை, அதனைத் தோல்வியுறச் செய்தவை என பல்வேறு குழுக்கள், ஒரு வகைமையின் அடையாளமாகின்றன.  இதில் ஒரு வகைமையின் உச்சிகாலத்தில் அதன் போக்கில் மூழ்கிவிடாமல் அதிலிருந்து விலகி தனித்து, முற்றிலும் வேறு கோணத்தில் அவ்வகைமையினை அணுகும் குழுக்கள் விசேஷமானவை. அவையே அந்த வகைமையின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கு வித்திடுபவை. Slint குழுவின் Spiderland, Alternate Rock வகைமையில் அத்தகைய அதிர்வை நிகழ்த்தியதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Leaves album cover

Unwound இசைக்குழுவின் Leaves Turns Inside You (என்னவொரு அட்டகாசமான தலைப்பு) இவ்வகையில், Hardcore வகைமையின் வேற்று கோணத்தை நிகழ்த்திக் காட்டிய தொகுப்பு. முதலில் இதை Post-Hardcore என வகைமைப்படுத்தியதை என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை. ஏன் இதைச் சொல்லுகிறார்கள்? கூச்சலிடும் கிடார் இல்லை, கத்தல்கள் இல்லை, மிதமான தாளகதியிலான பாடல்கள்..இது எப்படி Post-Punk வகையிலாகும் எனப் புரியாமலேயே இருந்தது. முதலிலேயே தொகுப்பு மிகவும் பிடித்துவிட்டாலும் இது கொஞ்சம் கவர்ச்சிகரமான Rock இசை என்றே தோன்றியது.ஆனால் பலமுறை கேட்ட பிறகு தான் இதன் அருமை மேலும் புரிகிறது. Punk இசையின் அதே கட்டற்ற தன்மை, அதே உள்ளார்ந்த அரசியல், அதே வெறுமையும், குலைவையும் தரும் இசையனுபவம். ஆனால் ஆர்ப்பாட்டமின்றி, மெல்லிசையாக, கோர்வையாக, ஒரு முடிவுறாத உறக்கத்திற்கும் விழிப்பிற்கும் இடையிலான  கனவுவெளியாக..

Unwound குழுவின் கலைஞர்கள் Trosper (பாடகர்/guitar), Verm (bass guitar), Sara (Drummer) இவர்கள் கூட்டணியிலான இக்குழுவின் ஆரம்பகால இசைச் சூழலை நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். இக்குழு 90களின் துவக்கத்தில் அமெரிக்காவின் வடமேற்குப் பிரதேசத்தில் உருவான குழு. இத்தகைய குழு ஒன்று இதைவிட பொருத்தமான காலகட்டத்தையும் இடத்தையும் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது என்றும் சொல்லலாம் அல்லது அதுதான் இவ்விசையின் முகாந்திரம் என்றும். 80களின் இறுதியில் இசையின் வணிகத் தன்மைக்கும் புனித தன்மைக்கும் எதிரான அரசியல் பேசும்  Punk இசை தனக்கு முன்னால் நின்ற Prog-Rock இசையின் பம்மாத்தை புறம் தள்ளி கோலோச்சத்தொடங்கியது.பிறகு 90களின் துவக்கத்தில் உலகப் புகழ்பெற்ற nirvana மற்றும் Grunge குழுக்களின் துவக்கம். Riot Girrl என்ற வகைமையில் பெண் கலைஞர்களின் கலகக்குரல். இதற்கு இன்னொரு தூரத்தில் Twin Peaks என்ற David Lynchன் தொடரில் Badalamenti வழங்கிய  சூழலிசை. இவை அனைத்தும் அமெரிக்காவின் வடமேற்குப் பிரதேசத்தில் உருவாகி வந்தவை..இப்படி ஒரு ஆர்ப்பாட்டமும், புரட்சியும் அதே வேளையில் உள்ளார்ந்த அனுபவமும் அளிக்க வல்ல இசைச் சூழல். இதை வைத்து Unwound குழுவை அணுகினால் அவர்கள் வழங்கும் இசையனுபவத்தின் பின்னணியைப் புரிந்து கொள்ளலாம். Unwound ஒரு பேட்டியில் சொல்வதைப் போல இந்த சூழலில் கரைந்து விடாமல் இதனை உள்வாங்கியும் இதற்கான ஒரு எதிர்வினையாகவும் இவர்கள் இசை அமைந்திருக்கிறது.

unwound-ws-710

Leaves Turns Inside you என்ற இந்த இசைத்தொகுப்பு இருஇணை தொகுப்புகளால்(Double Album) ஆனது. மொத்தம் 14 பாடல்கள். எனவே தொகுப்பு ஒடும் நேரம் அதிகம்தான். ஆனால் உள்ளடக்கம் இதை ஒரு பிரச்சனையாக்காமல் இதனை ஒரு பேரிசை அனுபவமாக்குகிறது. இவ்வளவு நீளமான தொகுப்பு ஒரு துணிச்சலான முயற்சி. பலர் இதனை தனித்தனித் தொகுப்புகளாக வெளியிட்டிருப்பார்கள். இவர்கள் இதனைச் சேர்த்து வெளியிட்டிருப்பது ரசிகர்கள் மேல் உள்ள நம்பிக்கையையும் இன்னொன்றையுமே குறிக்கிறது. அது பற்றி இறுதியில்..

இதன் இசையமப்பு முன்னரே சொன்னது போல Punk வகைமையிலிருந்து மாறுபடுகிறது. நிதானமான சீரான தாளகதி இதன் முதல் தனித்துவம். அருமையான கூட்டணீயாக lead Guitar/Bass Guitar/Drums..ஓரு உதாசீனமான குரல். ஆனால் இவற்றிற்கு இடையில் பல இசைக்கருவிகளின் பங்களிப்பு இருக்கிறது. Cello/Violin/Mellotron இன்னும் பல எலக்டிரானிக் கருவிகளின் சேர்ந்திசை. ஆனால் இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு துல்லியமான Punk உணர்வுநிலையை கொண்டுவந்து விடுகின்றன்.

இந்த தொகுப்பின் துவக்கமே ஒரு முக்கியமான அறைகூவல். இந்த தொகுப்பு தொடங்குவது We invent You பாடலில். துவக்கமே ஒரு Drone இசையில் ஆரம்பிக்கிறது. சரி என்று கேட்டால், Drone முடியாமல் போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. பொதுவாக இசைத்தொகுப்புகளின் துவக்கங்கள் நம்மை அந்த அலைவரிசைக்கு எடுத்து வரும் முயற்சி. இதில் அது மட்டுமல்ல என்பது என் எண்ணம்.  Eyes wide shut படத்தில் Kubrick துவக்க நிமிடங்களிலேயே Kidmanஐ நிர்வாணமாகக் காட்டி அதிர்ச்சியளிப்பார். இதைப் பற்றி அவர் சொன்னாதாக ஒரு நியாபகம் உண்டு. நிர்வாணத்தை வேறு எந்த மதிப்பீட்டிற்காகவும் பயன்படுத்தவில்லை என்பதற்கும் முதலிலேயே அதனை தாண்டிச் செல்வதற்கும் பயன்படுத்தியதாக. கிட்டத்தட்ட அதே அணுகுமுறைதான் இதுவும். இந்த Drone சரியாக 2 நிமிடம் ஒடுகிறது. அதற்குள் இந்த இசைக்காக தயாராகுங்கள் அல்லது விலகி விடுங்கள் என்று சொல்வதாகவே படுகிறது.

தொகுப்பின் பாடல்களை மூன்று வகைப்படுத்தலாம். ஒன்று கருவியிசை பிரதானமான பாடல்கள். இவை ஒரு minimalistic அணுகுமுறை என்று சொல்லத்தக்க வகையில் நிதானமாக Punk உணர்வனுபவத்தில் நம்மை மூழ்கடிக்கினறன. உதாரணமாக Below the salt பாடல். இரண்டாவது Punk இசைக்கே உரிய குரல்-guitar சேர்ந்திசை. இவை கூச்சலின்றி, ஆர்ப்பாட்டமின்றி ஆனால் Punk இசையினை எதிரொலிக்கின்றன. இந்த வகையின் எடுத்துக்காட்டாக Scarlette பாடலைச் சொல்லலாம். மூன்றாவது வகை பிற இசைக்கூறுகளின் கலப்பிசை. இது தரும் ஒருவித அதிர்ச்சி மற்றும் சூழலிசை அனுபவங்கள். இதற்கு உதாரணமாக Terminus பாடல். வித்தியாசமான lead/Bass guitar வாசிப்பில் ஆரம்பிக்கும் இப்பாடல் இடையில் ஒரு Cello நுழைகிறது, பிறகு Violin ஒரு சோகத்திற்குள் செல்ல, கடைசி துணுக்கு பாடலை இனிமைக்கு மடைமாற்றுகிறது.

unwound02-e1359529260320

ஆனால் இத்தொகுப்பின் சிகரமாக கருதுவது Look a Ghost பாடல் தான். கடந்த சில ஆண்டுகளில் இதை விட அதிகமாகக் கவர்ந்த guitar பாடல் எதுவுமில்லை. இப்பாடலின் சன்னமான குரல் பகுதியும் அதன் பின்னணியில் அடுக்கடுக்காக பின்னப்படும் guitar பதங்களும், இவை இரண்டினைச் சேர்க்கும், முன்னகர்த்தும் கற்பனையும் நம்மை பரவசத்தில் ஆழ்த்துகின்றன். இத்தொகுப்பிலும் unwound குழுவின் இசையிலும் இப்பாடல் ஒரு மகுடம் தான்.

முன்னர் சொன்னது போல இதுபோன்ற Magnum Opus தொகுப்புகள் வருவது இன்னொரு கலக்கத்தை ரசிகர்களுக்கு உண்டாக்கும். பல்வேறு குழுக்கள் முடிவுக்கு வருவது இதற்குப் பிறகுதான். பலதரப்பட்ட காரணங்கள் இருந்தாலும் இப்படிப்பட்ட ஒரு வெற்றியின் கனம் பல குழுக்களைச் சிதைத்திருக்கிறது. Slint குழு Spiderland தொகுப்பிற்குப் பிறகு அழிந்த கதை இப்படித்தான். குழுவினரின் மனச்சிதைவு மற்றும் போதைப்பொருட்களின் உபயோகம் கட்டுக்கடங்காமல் போனது.

Unwound குழுவும் இந்த தொகுப்பிற்குப் பிறகு பிரிந்தது.  இதில் Vernன் போதைப்பொருள் உபயோகமே பிரச்சனை. மிக அபாய கட்டத்திற்கு போயிருக்கிறது Vernன் பழக்கம் என்பது சமீபத்தில் துவங்கிய இவர்களின் தளத்தில் வாயிலாகத் தெரிந்தது.. ஆனால் ஒரு வித்தியாசம் இது இத்தொகுப்பிற்கு முன்னரும் பலமுறை நிகழ்ந்த ஒன்று. எனவே இதனை தாள முடியாமல் எப்படியும் பிரியத்தான் போகிறோம் என்று தெரிந்து இந்த தொகுப்பில் தங்களை கொட்டியிருக்கிறார்கள் இக்குழுவினர். ரசிகர்களுக்கு இது தெரியாது. தொகுப்பு வெளிவந்து ஒரு ஆண்டு கழிந்து April 1, 2002 அன்று தாங்கள் பிரிவதாக அறிவிக்கிறார்கள். பிறகு பல்வேறு முயற்சிகள் நடந்தாலும் குழிவினரால் மீண்டும் சேர்ந்தியங்க முடியவில்லை.

இத்தொகுப்பும், Fugazi குழுவின் The Argument தொகுப்பும், தங்கள் மாறுபட்ட அணுகுமுறையால் Punk இசையின் அடுத்த நீட்சியான Post-Punk வகைமைக்கான துவக்கங்களை செதுக்கிய அடையாளத்தொகுப்புகளாக நீங்கா இடம் பெற்றுவிட்டன.

ஆனாலும் ஒரு பேட்டியில் சாரா இவ்விதம் கூறி இருப்பது இது முடிவிற்கு வந்திருக்க வேண்டாம் என்று தோன்ற வைக்கிறது.

I’m pretty sure a day doesn’t go by that I don’t think about Unwound or some Unwound-related experience, even just in passing..The musical connection I had with those guys is something I don’t know I’ll ever find again..

சில தேர்வுகள்

  1. Look a Ghost

2. Scarlette

 

தொகுப்பு: Ziltoid the Omniscient (2007)

இசை: Devin Townsend


Ziltoid என்ற பேராற்றல் மிக்க வேற்றுகிரகவாசி பூமிக்கு வருகிறது. மனிதர்களிடம் நல்ல காபி ஒன்று கேட்கிறது.காபி சரியில்லை. எனவே பூமியை ஒழிக்கத் தாக்குகிறது. அதனிடமிருந்து பூமியைக் காப்பற்ற முயலும் Captain Spectacular.இறுதியில் தன் இயலாமையை நொந்து கடவுளிடம் செல்லும் Ziltoid. கடைசியில் இதெல்லாம் கனவு என விழித்து எழும் Starbucksல் வேலை பார்க்கும் நாயகன்..

இப்படி ஒரு B-Grade Space Fantasy கதையை அபத்தத்தின் அழகியலோடு,அசரவைக்கும் Metalஇசையால் சொல்லும் இத்தொகுப்பு, இதுதான் கலை என்ற வரைமுறையையும், இதுதான் ஒரு வகை இசையின் சாத்தியம் போன்ற முன்முடிவுகளையும் நகையாடுகிறது.

ziltoid

இது வரையில் space fantasy என்றாலே உடனே நமக்கு நினைவுக்கு வரும் இசை வடிவம் மேறகத்திய செவ்வியில் இசை அல்லது Jazz வகைகள் தான்.அதில் Star-wars பாணி பிரமாண்டமும், interstellar பாணி Minimalist இசையும் பொதுவான அணுகுமுறைகள்.இதிலிருந்து வேறுபட்டு நிற்கும் இசை வடிவங்கள் ( எனக்குத்தெரிந்தவை) குறைவே. பெரும்பாலும் Fantasyன் தன்மையைப் பொறுத்தும்,படிமத்தின் தன்மையினாலும் இது தீர்மானிக்கப் படுகிறது. உதாரணமாக Cowboy Bebop Anime தொகுப்பின் புகழ்பெற்றJazz/Bebop இசை அது Animeஎன்பதாலும் அதன் இன்னவென்று சொல்ல முடியா தன்மையினால் கிடைத்த சுதந்திரத்தினாலும் சாத்தியமான ஒன்று.

ஆனால் யாராவது Metal இசையில் ஒரு Space Fantasy என்று சொன்னால் (இத்தொகுப்பை கேட்கும் வரையில்) கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியாது. வேண்டுமானால் வேற்று கிரகத்தின் ஒரு கொடூர ஜந்துவைக் குறித்த இசை என்று கற்பனை செய்து பார்க்கலாம்.ஏனெனில் Metal இசையின் ஆக்ரோஷத்திற்கும் Space Fantasyக்கே உரித்தான உணர்வு நிலைகளுக்கும் தூரம். இதை கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை என்றால் இதையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். ஒரு அபத்தமும், நகைச்சுவையும் கலந்த ஒரு Space Fantasy கதைக்கு ஒரு Metal இசை.இதை விட பொருத்தமற்ற இரு விஷயங்களை ஒன்று சேர்க்க முடியுமா.வேறு எந்த உணர்வாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை, Metal இசையில் நகைச்சுவையா? வடிவேலு சொல்லும் “இது ரத்த பூமி” வசனத்தைத் தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. இது போன்ற பைத்தியக்காரத்தனம் ஏதுமில்லை என்றால் உண்மைதான். ஆனால் இதற்கென்றே Metal இசையில் ஒரு பைத்தியக்கார கலைஞன் இருக்கிறான்.

townsend

Devin Townsend. தனது சிறு வயதில் தனது இசையின் குறுந்தகடுகளை (Demo cd) தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் பார்வைக்கு வரவேண்டும் என்பதற்காக தனது உள்ளாடைகளுக்குள் சுற்றி அனுப்பிய Devin Townsend..பெரிய கலைஞர்களின் குழுக்களில் வாசித்த அதே வேளையில் அவர்கள் தன்னை சுயலாபத்திற்காக பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று, தான் ஒரு குழுவை ஆரம்பித்து தனது கோபத்தை இசையாக்கிய Devin Townsend..பிறகு அதே குழுவிற்கு அவசரம் அவசரமாகப் போட்ட ஒப்பந்தத்தினால் வசமாக மாட்டிக்கொண்டு வெளிவரத்தெரியாமல் மேலும் அவதிப்பட்ட Devin..தனக்கு Bipolar Disorder என்று முழுமையாக நம்பிய நம்பும் Devin.போதை மருந்துகள் இல்லாமல் தனது இசை சாத்தியமில்லை என்றும்..திடீரென அத்தனையும் விட்டு  வீட்டுப்பிள்ளையாக மாறியும்..கொடூரத் தோற்றத்தையும் பிறகு முழு முடியையும் மழித்து சாந்தசொரூபத் தோற்றத்தையும்..மிக எளிதாக ஒரு வன்முறையான இசையை நிகழ்த்தியும் அதே வேளையில் தனது அம்மாவிற்கு SMS அனுப்புவத்தற்குத்தான் மிகவும் அஞ்சுவதாகவும்..கிட்டத்தட்ட நமக்கும் ஒரு Bipolar நிலையினை உருவாக்கி விடும் Devin.இணையத்தில் அதிகமான பேட்டிகள் Devin கொடுத்தாக இருக்கும். ஆனால் எதுவும் நமக்கு சாரமற்றதாகத் தோன்றாது. விழுந்து விழுந்து சிரிக்கவும், நம்மை குழப்பத்தில் ஆழ்த்தவும், சில நேரங்களில் நம்ப முடியாத அளவிற்கு தத்துவார்த்தமாகவும் Devin பேட்டிகள் நிறைய.

தனிப்பட்ட ஆளுமையென்றில்லை., Devin உருவாக்கும் இசையும் வரைமுறையற்றதே. Metal,Death Metal, Ambient,Country, ProgRock என பல்வேறு வகைமைகளில் இசையமைத்து, இன்னும் Symphony ஒன்று தான் பாக்கி என வேடிக்கையாக நினைத்தால் இந்த வருடம் Symphony எழுதுவதாக அறிவிப்பு வருகிறது. ஒவ்வவொரு வகைமைக்குள்ளும் Tongue-in-cheek ஆக அதன் பம்மாத்தை நையாண்டி செய்யும் இசை, பாடல்வரிகள்.. அதிகமாக Metalஐ தான் வம்பிழித்திருப்பார். இசையைப் பொருத்த வரையிலும் யாரும் செல்லாத இடங்கள். அவரது Strapping Young Lad குழுவின் Metal மிகக் கனமான இசை. அதே வேளையில் பிற வகையிலான Pop இசையும் உண்டு. இப்படி பல வழிகளில் ஒரு கலகக்காரனாக, இசைக் கலைஞனாக, அமைப்பாளனாக, தயாரிப்பாளனாக, பாடகனாக கடந்த 20 ஆண்டுகளில் ஒரு இயக்கமாகவே இருந்து வருகிறார் Devin.
Devin இவ்வளவும் செய்தாலும் அவரது ஒட்டுமொத்த ஆளுமையும் இசையும் சிந்தனையும் வெளிப்படும் தொகுப்பு சந்தேகமில்லாமல் Ziltoid தான்.  பல நூறு முறை இத்தொகுப்பைக் கேட்டு அதன் பரவசத்தில் அடிக்கடித் தோன்றுவது இதுதான். இந்த படைப்பு Devin வரவிற்காக காத்துக் கிடந்ததைப் போலவே தோன்றுகிறது. Devinனின் இசைப்பயணமும் இந்த இடத்திற்கு வர அமைந்ததாகவே தோன்றுகிறது.

ziltoid-choir

இந்த தொகுப்பைச் செய்த பின்னணியும் சுவாரசியம் தான். Devin தனது குழுவைக் கலைத்துவிட்டு இசை வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேறிய சமயம். முழுக்க முழுக்க குடும்பத்தோடும்  குழந்தைகளோடும் செலவழித்த தருணம் அது. யாருடனும் தொடர்பில்லாமல் இருந்த இந்த நேரத்தில் இப்படி ஒரு தொகுப்பு வெளிவந்தது ஆச்சரியமே. இதன் உந்துதல் குழந்தைகளோடு நேரம் செலவழித்ததினாலா, அல்லது வீட்டுப்பிள்ளையாக இருந்தபோது வந்த பழைய குழந்தைப் பருவ நினைவுகளா தெரியவில்லை. ஆனால் கலை ரீதியாக இது எதன் பாதிப்பு என அவரே சொல்லியிருக்கிறார்.பலமுறை தனது ஆதர்சங்களில் ஒன்றாக் சொல்லும் Jim Hennings பாணி Puppet Fantasy தான் அது. இந்த தொகுப்பு வருவதற்கு முன்பே கூட அவர் Dark Crystal திரைப்படத்தின் பாதிப்பை பலமுறை சொல்லியிருக்கிறார். பல்வேறு கலைஞர்களுக்கு குழந்தைப் பருவ பாதிப்புகளே அவர்களின் மிகப்பெரிய உந்துதலாக இருப்பதற்கு இது இன்னொரு அழகிய எடுத்துக்காட்டு. அதுவும் மேற்குலகின் இசைஞர்களுக்கு குழந்தை பருவ காமிக்ஸ், புத்தகங்கள், திரைப்படங்கள் இவையே மீண்டும் மீண்டும் அவர்களது பாதிப்பகளாக வருவது கலைக்கு குழந்தைப்பருவம் அதன் அனுபவங்கள் எவ்வளவு உரமூட்டுபவை எனத் தெளிவாக்குகிறது.

இந்த தொகுப்பின் அத்தனை இடுக்குகளிலும் Devinஐ, அவர் உலகத்தைப் பார்க்கலாம். Ziltoid என்ற வேற்று கிரகவாசியின் உருவம்(அட்டைப்படம்) மற்றும் ஆளுமை Devin,மற்றும் Jim Hennings பாணி. Devin எல்லா பேட்டிகளிலும் Black coffee குடித்துக் கொண்டே தான் வலம் வருகிறார். எனவே மோசமான காபிக்காக Ziltoid உலகை அழிக்க நினைப்பதில் ஆச்சரியமேதுமில்லை. இது போலவே தொகுப்பு முழதும் வரும் குழந்தைதனமான Devinன் குரல் சேட்டைகள், சிரிப்பூட்டும் அபத்த சொற்கள் (காபி குடித்தவுடன் Ziltoid சொல்லும் Fetid, Captain Spectacular சென்றவுடன் சொல்லும் fowye and double fowye). chill dude எனறு Ziltoidஐ சாந்தப்படுத்தும் கடவுள். Ziltoid தன்னைப் பற்றி பெருமையடித்துக் கொள்ளும் விஷயம் தான் greatest guitar rock star என்பதற்கு (Devinக்கு மிகப்பிடித்த விஷயம் கிடார் வாசிப்பு)..பிறகு எல்லாம் முடிந்த கனவாக starwars coffeeboy வருவது..இப்படி சகலமும் Devinனின் உலகமே..இப்படி குழந்தை தன்னை சுற்றிய பொம்மைகளை தனது உலகாக்கிக் கொள்வது போல தன்னை தனக்கு நெருக்கமான சாதாரண விஷயங்களைக் கொண்டு இப்படி ஒரு அற்புத உலகைச் செய்யும் மாயக்காரன் Devin.

சரி முக்கியமான இசைக்கு வருவோம். இந்த தொகுப்பு முழுதும் அத்தனை கருவிகளும் இசைத்தது Devin தான். முன்னரே சொன்னது போல இது அவர் தலைமறைவாக இருந்த காலம், எனவே தொகுப்பு முழுதும் Devin solo project என்றே சொல்ல வேண்டும். Drums பகுதி Messhugah(Devinக்கு மிகப்பிடித்த குழு) குழுவின் Drummer thordendal கொடுத்த Software Drum மூலம் இசைக்கப்பட்டது. எனவே இதில் Synth timbre தூக்கலாக இருக்கும். ஆனால் இந்த Fantasy கதைக்கு கச்சிதமாகப் பொருந்தியுள்ளது. ஒரு metal drum இருந்திருந்தால் இந்த உணர்வு வாய்த்திருக்காது.

தொகுப்பு Ziltoid என்று Chorusல் ஆரம்பிக்கிறது. Heavy ஆனால் Synth beats. chorus மற்றும் Keyboard effects இந்த Space fantasyக்குள் நம்மை இழுத்துச்செல்கின்றன. Ziltoid பூமிக்கு வருகிறது, காபி கேட்கிறது, தனது மகத்துவத்தைச் சொல்கிறது.தொகுப்பு மிரட்டலாக மாறுவது Ziltoid காபியைக் குடித்துப் பிடிக்காமல் பூமியைத் தாக்கத் துவங்குவதில் தான். fetid என்று சொல்லுவதில் ஆரம்பிக்கும் அசத்தலான பகுதி சிறிது சிறிதாக விசுவரூபமெடுக்கிறது. இறுதியாக Pound Pound என்று பூமியைப் தாக்கத்துவங்கும் பகுதி வரும் போது, நமது செவிகளுக்குள் ஒரு பிரளயமே நடக்கிறது. ஒரு Space Warக்கு இதைவிட தீவிரமாக இசையமைக்க முடியாது. அடுத்த Ziltoid Attacks பாடல் இன்னொரு ரகளை (Attacks என்று முடியும் போது ராஜவின் ரகளையான ராத்திரி நேரத்தில்.. Starwars நினைவுக்கு வருகிறது..எப்பேர்பட்ட கலைஞர்கள்)..இப்படி அசத்தலான பயணத்தில் கதை போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இதில் குறிப்பிட வேண்டியவை கதை சொல்வது இசையின் ஊடாக தொய்வில்லாமல் நகர்வதும், ஆனால் கதை சம்பவத்திற்குத் தகுந்த இசையும். ஒரு காமிக்ஸை இசையாகக் கேட்கும் அதிசயம் நிகழ்கிறது.

ஆனால் இதில் மகுடம் வைத்தாற்போல் வருவது Hyperdrive பாடல். யோசித்துப்பார்த்தால் Space Fantasyன் அடிப்படைக் கவர்ச்சி பயணம் தான். வானவெளியில், பூமிதாண்டி, கிரகங்களுக்கு மத்தியிலான பயணம்தானே முழுமுதற் கவர்ச்சி. இதுவே ஒவ்வொரு Space Fantasy இசைக்கு பின்னான தூண்டுதல். இதை ஒரு Metal வகைமையில் இப்படி கையாண்டிருப்பது Devin எத்தகைய அற்புத கலைஞன் என்று காட்டுகிறது. சிலருக்கு addicted ஆலபத்தில் வரும் பெண் (Soprano) குரலில் இப்பாடல் மேலும் பிடித்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் எனக்கு இதில் வரும் Devin bass குரல் தான் இப்பாடலுக்கு அதன் மயக்க நிலையைத் தருவதாகத் தோன்றுகிறது. ஒரு மணி நேரத்திற்கு இந்தக் கனவுலகில் மிதக்கும் நாம் கதையின் நாயகனைப் போலவே முடிவில் கனவிலிருந்து விழிக்கிறோம்.

53F99BE4-devin-townsend-z2-digipak-to-feature-bonus-disc-brand-new-ziltoid-artwork-posted-image

முன்னமே சொன்னது போல இசை குறித்த மதிப்பீடு மிகுந்த முன்முடிவுகள் சார்ந்தது. நான் சொல்வது வெகுஜன இசைக்கும் இது போன்ற இசைக்குமான ஒப்பீடு இல்லை. உயர்ந்த இசையாக மிகக்கவனமாக மதிக்கபடுபவற்றிலும் உள்ள முன்முடிவகளும் தான். இது போன்ற இசை எந்த உயர் இசை அனுபவத்திற்கும் இணையானது தான். ஆனால் உலகத்திற்கு Devin யார். ஒரு பித்துக்குளி metal கலைஞன். ஆனாலும் Devin தனது பேட்டிகளில் Stravisnky, Ravi shankar என்று வாய்பிளந்த்து புகழ்ந்து பேசும்போது நீ ரொம்பவும் குறைந்தவனில்லை என சொல்லத் தோன்றுகிறது.

சில தேர்வுகள்

1.Ziltoidia Attax..

2. Hyperdrive

அற்புதம்..

தொகுப்பு: Colors (2007)

இசைக்குழு: Between the Buried and Me


இந்த நூற்றாண்டின் Metal, இசையை மட்டும் முன்னிறுத்தும் மாற்றத்தை நிறைவேற்றி இருப்பதற்கு சிறந்த உதாரணம், Between the Buried and me குழுவின் Colors தொகுப்பு. பல்வேறு Metal சார்ந்த பட்டியல்களில் இத்தொகுப்பு முக்கியம் பெற்றிருப்பதைக் காணலாம். அதே வேளையில் MetalHeads என்றழைக்கப்படும் Metal கலாச்சாரக்காவலர்கள் இதனைப் புறக்கணிப்பதையும் காணலாம். காரணம் இல்லாமல் இல்லை.இசைமொழியில், அமைப்பில், உணர்வுநிலையில், வகைமை கலப்பில் என இத்தொகுப்பு Metal இசையையே பிரதானமாக இருந்தாலும், அதே வேளையில் Metal அடையாளங்களை பெரிதாக விலகியும் செல்கிறது.

Metal தனது எதிர்முகத்திற்கு, தீவிரத்திற்கு, வன்முறைசார் இசைக்கு ஒரு இசை மொழியை 40 ஆண்டுகளாக வளர்த்தெடுத்திருக்கிறது. சென்ற பதிவில் குறிப்பிட்டதைப்போல இந்த இசைமொழியின் பொதுவான அம்சங்கள் Blast Beats, அலறற்குரல், Guitar குலைவிசை இவையே. இவற்றோடு Metal இசையில் தெறிக்கும் வன்முறையான உணர்வு நிலை. பொதுவாக Metal இசைமொழியிலேயே இந்த உணர்வு நிலை சாத்தியமாகிவிடும்.

Colors தொகுப்பின் இசைமொழி நிச்சயமாக Metal தான். இன்னும் சொல்லப்போனால் ஒரு அதீதமான Metal இசைமொழி.

தொகுப்பு ஆரம்பிப்பது ஒரு Piano இசையில், மென் குரலில்..இதில் ஏமாந்தால் முடிந்தோம். சிறிது நேரத்திலேயே Drums இந்த தொகுப்பின் தன்மையை உணர வைக்க ஆரம்பிக்கிறது. பொதுவாக Blast Beats வேகம் 200 Beats/minute என்றால் இதில் 400 b/m இருக்க வேண்டும். அதை விட முக்கியமாக நிமிடங்கள் என்றில்லாமல் பாடல் முழுதும், தொகுப்பு முழுதும் Blast Beats. இவ்வளவு வேகம் சார்ந்த இசையைக் கேட்பது அரிது. மென்குரல் அலறலாகவும், Guitar குலைவோசையும் சேர்ந்து தொகுப்பு முழுதும் நிறைக்கிறது. கருவிகளும் , குரலும் ஒன்றை ஒன்று மிஞ்சும் வேகமும், ஒலி அளவும் தாங்கள் கேட்கப்படுவதற்கு போட்டியிடும் வகையில் அமைந்துள்ளன. மாறிக்கொண்டே இருக்கும் தாளக்கட்டுகள் வேறு.இத்தொகுப்பின் இசைமொழியின் அடையாளம் இதுதான். இடநெருக்கடியில்  செவியைத் திணறவைக்கும் இசையனுபவம். வெளியேற வழியில்லா ஒரு மாபெரும் Metal இசைச்சுழலில் நாம்.

Between-the-Buried-and-Me-Live-DVD

Colors தொகுப்பின் முதல் ஆச்சரியம், இவ்வாறான அதீதமான Metal இசைமொழியாக இருந்தும் துளிகூட தோன்றாத Metal உணர்வு நிலை. கிட்டத்தட்ட ஒரு உணர்வற்ற இசையாகவே, அல்லது ஒரு கொண்டாட்டமான உணர்வு நிலை வாய்த்துவிடுகிறது. இது விபத்தா அல்லது முன்முடிவா எனத்தெரியவில்லை. தனிப்பட்ட அனுபவமாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் இத்தகைய அதீத இசைமொழியில் நிகழவேண்டிய உக்கிரம் இதில் இல்லை.

இந்த நெருக்கடியான, பெரிதும் உணர்வற்ற இசையே இத்தொகுப்பை உடனடியாக நாம் புரிந்துகொள்வதில் பெரிய சிக்கல்.  இத்தொகுப்பை முதல் கவனிப்பிலேயே புரிந்துகொள்ள அல்லது ரசிக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. அதிக பட்சம் இதன் ஆற்றல்(technical) மிக்க இசையில் நாம் வியக்கலாம். ஆனால்  முதல் முறை மிக எளிதாக நடக்கக் கூடிய விசயம் உடனடியாக கேட்பதை நிறுத்துவது தான். அதுவும் இவ்வகை இசையில் பழக்கமில்லை எனில் மிகநிச்சயமாக இதுதான் நடக்கும். இடநெருக்கடியும், ஒலி அளவுகளும் போக இந்த தொகுப்பை ரசிப்பதன் இன்னொரு சிக்கல் உள்ளது.இந்த தொகுப்பின் இசையமைப்பே அது.

ஒரு பாடலில் நினைவு கொள்ளத் தக்க பதங்கள் பொதுவாக இருக்கும். எவ்வளவு கடினமான பாடலாக இருந்தாலும் அதன் ஒரு சில பதங்கள் பிடிபட்டு விடும். கொஞ்சமாவது திரும்ப ஒலிக்கும் பதங்கள் (repetitive phrases) இருக்கும். இப்படி இருந்தால் தான் மெல்லிசைப் பாடல்களே பிடிபடும் எனும் போது, இது போன்ற இசை பிடிபடாமல் போவதில் வியப்பில்லை. ஏனெனில் இதில் நினைவில் நிற்கும் பதங்கள் என்று எதுவும் இல்லை. எதுவும் திரும்ப இசைக்கப்படுவதில்லை.ஆரம்பம், இடையிசை, முடிவிசை என எதுவும் இல்லை. தாளக்கட்டுக்களில் தொடர்ச்சியில்லை. அதே நேரத்தில் முன், பின் நிகழ்ந்தவையும் தேவையில்லை. நுண்ணிய (subtleties) கவனிப்புகள் தேவையில்லை. எல்லாம் அந்த நொடி நிகழ்பவையே, நமக்கு நேரடியாகக் கேட்பவையே. இத்தொகுப்பின் ஒரு பாடலின் தலைப்பு போலவே (Prequel to the Sequel). எனவேதான் இத்தொகுப்பை முழுதுமாகப் புரிந்து கொள்ள கிட்டத்தட்ட முழு தொகுப்பையும் மனனம் செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. அப்போதுதான் நம் ரசனைக்கு ஏதுவாக பதங்கள் குறித்த ரசிப்பும், எதிர்பார்ப்பும், பாடலின் அமைப்பும் பிடிபடுகிறது. ஒரு உதாரணத்திற்கு Temple Run  விளையாட்டின் முதலிலேயே முழு வேகத்தோடு ஓடுவது போல இது. முதலில் நிச்சயம் விழத்தான் செய்வோம். திருப்பங்கள் நினைவுக்கு வரத்துவங்குமளவு பழகிய பிறகுதான் கொஞ்சம் நம்மால் தாக்கு பிடிக்க முடியும்.

Colors

இத்தொகுப்பின் இன்னொரு முக்கிய கூறு இது சாதித்திருக்கும் கலந்திசைதான். தொகுப்பின் துவக்கம் ஒரு மெல்லிசையில் ஆரம்பித்து Metal இசையாக இரு பாடல்கள் வரை நீடிக்கிறது. பிறகு Informal Gluttony பாடல் ஒரு Tribal beats மற்றும் Middle eastern இசையில் துவங்குகிறது.பிறகு ஒரு metal மழை. அதன் உச்சத்தில் சடாரென ஒரு zenதனமான choral பகுதி. அது மறுபடி Tribal beatsல் முடிகிறது. அடுத்த Sun of Nothing பாடலில் நிகழ்வது மேலும் சுவாரசியம். இதற்கு மேல் ஒரு வேகம் சாத்தியமில்லை என்ற நிலைக்கு Drums பொழிந்து தள்ளிக்கொண்டிருக்கும் போது ஒரு திடீர் Polka இசை. முதல் முறை கேட்கும் போது கொஞ்சம் விக்கித்துப் போகச்செய்யும். ஒரு அதிவேக ராட்டினத்தில் சுழலும் போது திடீரெனத் தோன்றும் நிதானம்தான் தாளமுடியாத அனுபவம். அது போன்ற அனுபவமே இதிலும். இப்படி இத்தொகுப்பு முழுதும் மிகுந்த கற்பனை வளமிக்க கலந்திசை நிகழ்ந்துள்ளது. பொதுவாக இது போன்ற கலந்திசை கொஞ்சமாவது தொடர்புடைய (ஒலி அல்லது உணர்வு ரீதியாக) வகைமைகளில் நிகழும். ஆனால் சம்பந்தமேயில்லாத கூறுகளைக் கொண்ட கலந்திசை இது. இசையளவில் இத்தகைய விபரீத கலப்பிசை ஒரு தடையற்ற தொடர்ச்சியைக் கொண்டிருப்பது ஒரு சாதனைதான். இவர்களுக்கு ஒப்பான பல technical குழுக்களுக்குள் (Dream Theatre, Meshuggah) இவர்களைத் தனித்துவமாக்குவது இது.

Colors சுமார் 65 நிமிடங்கள் ஒலிக்கும் தொகுப்பு. ஒரு பாடல் முடிவடையும் இடத்திலிருந்து அடுத்த பாடல் தொடங்க்குகிறது. இத்தொகுப்பை ரசிப்பது ஒருமுகமாகவே சாத்தியம். தொகுப்பில் விழுந்தால் முடியும் போதுதான் எழ வேண்டும், முடியும். இவற்றை கேட்டு முடிக்கும் போது நமக்கு இதன் வேகமும், ஆற்றலும் குறித்த பிரமிப்பு அடங்காது. அப்போது இந்த தொகுப்பை அவர்கள் முழுதுமாக, பிசகாமல், நேரடி இசை நிகழ்ச்சிகள் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் நினைத்துப்பார்க்க வேண்டும்.

தொகுப்பின் இணைப்பு:

தொகுப்பு: Clayman (2000)

இசைக்குழு: In Flames


In Flames – இருபது வருடங்களுக்கு மேலாக Metal இசையின், குறிப்பாக Melodic Death Metal வகைமையின் அடையாளமான குழுக்களுள் ஒன்று. இத்தகைய நீண்ட இசைப்பயணம் வாய்க்கும் கலைஞர்களுக்கே உரித்தான இசைவடிவ/ஒலிநய மாற்றங்கள் நிரம்பிய இசைவரலாறு இவர்களுடையது. இத்தகைய இசை உருமாற்றங்களில் ஒரு பாலமாகவும், அதே வேளையில் அவர்களின் சிறந்த தொகுப்புகளுள் ஒன்றாகவும் அமைந்த தொகுப்பு Clayman. Sweden நாட்டைச் சேர்ந்த குழு In Flames.

Metal நம் காலத்தின் மிக முக்கியமான, அதே வேளையில் மிக அதிகமான முன்முடிவுகளோடு அணுகப்படும் இசை. காட்டுக்கூச்சலும் கொடூரத் தோற்றங்களும் வன்முறையும் Metal இசையின் அடையாளங்களாக்கப்பட்டுவிட்டன. இதற்கு மிகமுக்கியமான காரணமான, Metal இசையின் ஒரு வகையான Extreme Metal, Norway, Sweden நாடுகளை உள்ளடக்கிய Scandinavian பகுதியிலிருந்து பிரபலமானது.

Led Zepplin, Black Sabbath குழுக்களால் பொது புத்திக்கும், இசைக்கும் எதிர்துருவமாக ஆரம்பித்த Metal இசை, ஒவ்வொரு பிரதேசத்திலும் ஒவ்வொரு நிறத்தைக் கொண்டது. உதாரணமாக அமெரிக்காவின் ஆரம்ப Metal இசை கட்டற்ற சுதந்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இவ்வகையில் Scandinavian extreme metal மிக முக்கியமாகக் கருதியது கிறித்தவ எதிர்ப்பையே. தங்களை ஆயிரம் வருடங்களாக அடிமைப்படுத்திய, தங்கள் பழமையான Norse, Pagan கலாச்சாரத்தை அழித்த கிறித்தவதிற்கு எதிராக, சாத்தானை முன்னிருத்திய Metal இசை இப்பகுதியில் வெளிவரத்தொடங்கியது. ஆனால் அதனோடு நில்லாமல் 90களில், குறிப்பாக Norway நாட்டில், Metal குழுக்களால் நிகழ்ந்தேரிய தேவாலய எரிப்புகளும், சக கலைஞர்களுக்குள் கொலையும், வன்முறையும் Metal இசையின் என்றும் அழிக்கவியலா கரிய பக்கங்கள். இது மட்டுமன்றி இத்தகைய Metal இசையில் தெறிக்கும் கொடிய சாடிசத்தன்மையும், அப்பட்டமான இனவாதமும், இன்னபிறவும் பரிபூரணமாக இவ்விசையைக் கொண்டாடத் தடையாக உள்ளன என்பதை மறுக்கவியலாது.

9b8526858be5bf2099abcf80b39

தான் எரித்த தேவாலயத்தின் படத்தை தனது தொகுப்பின் முகப்பாக வெளியிட்ட Burzum

ஆனால் இவை Metal இசையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. Metal  என்ற மாபெரும் இசையுலகத்தை இவை மட்டுமே அடையாளப்படுத்துவது நியாயமற்றது. Metal இப்படி ஒற்றைப்படையாக அணுகக்கூடிய இசையும் அல்ல. இசையின் தீவிரம் மட்டுமே பொதுவாக, ஆனால் வேறு எந்த வகையிலும் தொடர்பற்ற பல்வேறு சிந்தனை முறைகளைத் தாங்கிய கலைஞர்களையும், களங்களையும் (Scenes) கொண்டது Metal.

குறிப்பாக இந்த நூற்றாண்டின் Metal, வேறெதையும் விட, இசையினை  அதிகமாக முன்னிருத்துகிறது. Prog Metal, Post Metal, Alternate Metal என இன்று முன்னணியில் திகழும் Metal வகைமைகள் இசையை மையப்படுத்துபவை. வறட்டு அதிர்ச்சி மதிப்பீடுகளுக்கு இனி பெரிய இடமில்லை என்றே தோன்றுகிறது. Metal என்ற தனிக்கலாச்சாரத்தின் (Subculture) அங்கத்தினராக இல்லாமல், அதே வேளையில் அனைத்திசை ரசிகனாக (muscial omnivore) Metal இசையை அணுகுபவர்களுக்கு நவீன Metal இசை பல்வேறு அற்புதங்களை அளிக்க வல்லது. இத்தகைய ஒரு அனுபவமே Melodic Death Metal வகைமையும், In Flames இசைக்குழுவும்.

in_flames_wallpaper_no_2_by_addiena

ஒரு இசைரசிகனாக Metal வகைமையின் உண்மையான அடையாளமாகத் தோன்றுவது தீவிரம், நுட்பம், இசைக்கலைஞர்களின் பேராற்றல், குலைவிசை (distorted) இவையே. இந்த அடையாளங்களோடு Melodic இசையைக் கலந்தால் என்ன என்று தோன்றியதன் விளைவே Melodeath வகைமை.இது அவ்வளவு சாதாரணம் இல்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் Thankless Job வகையறா. ஏனெனில் இயல்பிலேயே முரணான இரு விஷயங்களைக் கையாளுதலின் சிக்கல் மற்றும் எப்படிப் பார்த்தாலும் Metal தூய்மைவாதிகளுக்கு இம்முயற்சி அளிக்கக் கூடிய வெறுப்பு. ஆனால் Sweden நாட்டின் குழுக்களுக்கு இது முயன்று பார்க்க வேண்டிய இசையாகத் தோன்ற ஒவ்வொரு குழுவாக இந்த இசைவடிவத்தை 90களில் வளர்த்தெடுக்கிறார்கள். அதாவது Death Metal இசைக்கே உரித்தான அதிவேக தாளம்( blast beats), Guitar வாயிலான குலைவிசை, மற்றும் குடலைப்பிரட்டும் அலறற்குரல், இவற்றோடு மெல்லிசைக்காக  guitar harmonies, கோரஸ், சில வேளைகளில் நேரடியான குரல் ஆகியவற்றை பயன்படுத்துகிறார்கள். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால் முணுமுணுக்கக் கூடிய Metal பாடல்கள் என்று இவற்றை வகைப்படுத்தலாம்.

.At the Gates, Dark Tranqulity, In Flames ஆகிய Sweden நாட்டின் Gothenburg நகரைச் சேர்ந்த குழுக்கள், முறையே Slaughter of the soul, The Gallery, Jester Race ஆகிய மூன்று தொகுப்புகளை கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் வெளியிட்டன. இன்று வரை இவை Melodeath வகைமையின் மிகச்சிறந்த தொகுப்புகளாகக் கொண்டாடப்படுபவை. அந்த இசைக்கான காலம் புற அக சூழலினால் அன்று கனிந்திருக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது.At the Gates குழுவின் Slaughter of the soul ஒரு கறாரான Melodeath இசை. DeathMetal தன்மையே பிரதானம்.Dark Tranquility குழுவின் The Gallery தொகுப்பு நுட்பமும், சிக்கலான வடிவமும் கொண்ட இசை. இதில் மெல்லிசைக்கும், Death Metal இசைக்கும் இடையில் தத்தளிக்கும் குழுவென்றால் அது In Flames தான். ஆகையினால்தான் இவர்களின் சில பாடல்கள் Pop பாடல்களா என சந்தேகம் வரும் அளவிற்கு மோசமாக உள்ளன. அதே வேளையில் Melodeath வகைமையின் 9th symphony என்று சொல்லத்தக்க பாடல்களும் உள்ளன.

உதாரணத்திற்கு Moonshield என்ற Jester Race தொகுப்பில் இடம்பெற்ற இப்பாடலை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

முதலில் மெல்லிசையாக ஆரம்பிக்கும் இரண்டு Acoustic Guitar. பிறகு அதிலிருந்து தொடங்கும் அபாரமான இரு இணைந்த Electirc Guitarகளின் பதம். குழுவின் பாடகர் Anders குரலின் தீவிரம் சேர்ந்து கொள்ள பாடல் ஒரு பிரமாண்டத்தை அடைகிறது. அட்டகாசமான Drums மற்றும் பாடல் வரிகள்.

“Tired of dull ages, I walk the same ground–Collecting the tragedies still–Hollow ambitions in a hollow mind–Carried my cross to the hill–And how I lust for the dance and the fire”

இது போன்ற வரிகளை Anders கர்ஜனையில், Guitarன் பேரிசையில் கேட்பது மிரள வைக்கும் அனுபவம். MelodicDeathMetal இசையின் சாத்தியங்களின் சான்று இப்பாடல்.

Clayman தொகுப்பின் முதல் பாடலான Bullet Ride * பாடலும் இவ்வகையைச் சார்ந்ததே. ஒரு  ஆர்ப்பாட்டமான Electric Guitar பதத்தில் ஆரம்ப்பித்து, வழக்கம்போல Anders குரலின் ஜாலத்தில், Guitar, Drums பேரிசையில் கொண்டாட வைக்கும் பாடல்.  In Flames குழுவிற்கே உரித்தான கச்சிதமான இசை அமைப்பும், தெளிவான Guitar பதங்களும் இப்பாடல் முழுதும், இத்தொகுப்பு முழுதும் நிறைந்திருக்கிறது.

In_Flames_Clayman

இத்தொகுப்பில் மிகமுக்கியமான மாற்றம் என்பது Inflames மெல்லிசைக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவமே. அது சில பாடல்களைக் கெடுத்து விடுகிறது என்றாலும்,  Under the weak, Satellites and Astronauts போன்ற அற்புதமான பாடல்களைக் கொடுத்திருக்கிறது. இன்னொன்று இத்தொகுப்பில் Keyboard பரவலாக உபயோகப்படுத்தப்படுகிறது. வழக்கம் போல இதற்கும் பல Metal ரசிகரிகள் எதிர்ப்பு. In Flames குழு ஒரு பேட்டியில் தாங்கள் முதலில் ஒரு Live Music குழு என்று சொல்கிறார்கள். Moonshield பாடலின் ஆரம்பத்தில் இரு Acoustic Guitar பயன்படுத்தப்பட்டதைப் பார்க்கலாம். ஆனால் இதை நேரலையாக வாசிக்கும் போது இந்த பகுதிக்கு Acoustic Guitar வாசித்து உடனடியாக Electric Guitar வாசிக்க மாறுவது இயலாது. எனவே இப்பாடலின் நேரலை வடிவத்தில் முதல் Acoustic பகுதி இடம் பெறாது. இது போன்ற விஷயங்கள் இக்குழுவை வெகுவாக பாதிக்கின்றன. எனவேதான் நேரலையாக வாசிக்க உகந்த வகையில் தங்கள் இசையமைப்பையும் கருவிகளையும் தேர்வு செய்கிறார்கள். Keyboard இடம் பெருவதற்கான காரணங்களில் இதுவும் ஒன்று.

இப்படி பல்வேறு காரணகாரியங்களோடு உருமாறியிருக்கும் In Flames இசையின் கடைசி “In Flames தனமான” தொகுப்பு இது என்று சொல்லப்படுகிறது. இதற்கு பிறகு வந்த தொகுப்புகளில் மேலும் மெல்லிசையும், Keyboard பகுதிகளும் பாடல்களை Metal அனுபவமற்றதாக்குகிறது. ஆனால் இப்படி வேறு வகைமைகளுக்குள் செல்வதால் மட்டும் இவர்களைப் பிடிக்காமல் போவது நியாயமாகாது. அப்படிப் பார்த்தால் Melodeath இசையே நிகழ்ந்திருக்காது.

சில தேர்வுகள்

1. Bullet Ride

* குறிப்பில் இடம் பெற்ற பாடல்

2. only for the weak

3. Satellites and Astronauts

தொகுப்பு: Ágætis Byrjun (2000)

குழு: Sigur Ros


மிகப்பெரிய திறமைகளும், இசை விற்பன்னர்களும் நிறைந்த நவீன மேற்கத்திய இசையுலகில், புதிய முயற்சிகளுக்கும், இசை அனுபவங்களுக்கும் பஞ்சமில்லை. எனவே இதில் புதிய என்பது ஒருவகையில் வழக்கமான ஒன்று தான். இல்லாவிட்டால் தான் அதிசயம். இத்தகைய முனைப்பான சூழலில் முற்றிலும் தனித்துவமாக ஒரு முயற்சி அமைந்து அசரடிப்பது மிக உற்சாகமான ஒரு நிகழ்வு. அதுவும் நாம் எதிர்பார்க்கும் குழுக்களும், ஜாம்பவான்களும் புதிய இசைக்காக தவமாய்தவமிருக்கும் போது, விளையாட்டாக (Sigur Ros போல) முற்றிலும் எதிர்பாராத திசையில், வகையில் நம்மை ஒரு இசை கொள்ளை கொள்ளும்போது நேரும் உற்சாகம் அளவற்றது. நவீன இசையின் போக்கில், வல்லமையில் மேலும் நம்மை நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்யும் நிகழ்வு.

Sigur ros என்ற இந்த Iceland நாட்டின் குழுவிற்கு எல்லாமே விளையாட்டுதான். அவனவன் தன் குழுவிற்கும், இசைதொகுப்புக்கும் பெயரிட Immanual kant, Occultism, Pagan mythology தொடங்கி மண்டையை உடைத்துக்கொள்ளும் போது, இவர்கள் செய்திருப்பதை பாருங்கள். குழுவின் முன்னணி இசையமைப்பாளரான Jonsi தனது தங்கையின் பெயரை குழுவிற்கு வைத்ததுவிட்டார். Sigur என்றால் Victory, ros என்றால் Rose. Icelandic சொல் என்பதால் Exotic ஆகி தப்பிவிட்டார்கள். தொகுப்பின் முதல் பாடலை ஒத்திகையின்போது கேட்ட ஒருவர், இது நல்ல துவக்கம் என்று சொல்ல அதையே தொகுப்பின் பெயராக்கிவிட்டார்கள். இவர்களின் கொடுமையான ஒற்றைவரி பேட்டிகள் வேறு. மோசமான இசை பேட்டிகள் பட்டியலில் இவர்களுக்குத் தனியிடம் உண்டு.

Sigur_Ros_1378736448288

ஆனால் இவர்களின் Agaetis Bryjun தொகுப்பைக் கேட்டவுடன் எத்தனை குழுக்கள், “இந்த இசையை அடையத்தானே நாம் இத்தனை காலம் மெனக்கிட்டுக்கொண்டிருந்தோம்” என்று புலம்பியிருக்குமோ. 1999ஆம் வருடம் வெளிவந்து Iceland நாட்டில் பிரபலம் பெற்றது இத்தொகுப்பு. பின்னர் வாய்மொழியாகவும், இணையத்தின் மூலமும் வெளியுலகிற்கு தெரிய வந்தது. RadioHeadன் Thom Yorke வியந்து பாராட்ட, பிற பிரபலங்களும் சேர்ந்து கொள்ள, 2001ல் உலக அளவில் மறுவெளியீடு செய்யப்பட்டது. பல்வேறு பட்டியல்களில் இந்த நூற்றாண்டின் சிறந்த தொகுப்புகளுள் ஒன்றாக Agaetis Bryjun கொண்டாடப்படுகிறது.

sigur_ros-agaetis_byrjun-frontal

இந்த தொகுப்பின் Intro இசையை cassette வடிவில் கேட்டிருந்தால் நிச்சயம் tape சிக்கியிருக்கிறதோ என்றுதான் நினைத்திருப்பேன். அப்படி ஒரு துவக்கம். பிறகு Jonsiன் குரல் கொஞ்சம் தெளிய வைக்கிறது. ஆனால் கட்ட கடைசியில் சரியாகத்தான் கேட்கிறோமா என ஆரம்பிக்கும் மணியோசை நிமிரவைக்கிறது. பின்னர் அதுவே தீர்க்கமாக ஒலிக்க, அதனை அடியாகக் கொண்டு முதல் பாடல், Svefn-g-englar. முழு உன்மத்தம். புத்தருக்கு போதி மரத்தடியில் இந்த இசைதான் கேட்டிருக்கும் என்றும், பிரபஞ்ச தோற்ற, முடிவில் ஒலிக்கும் இசை இப்படித்தான் இருக்கும் என்றும் இவ்விசை குறித்து இணையத்தில் ரசிகர்கள் புலம்பக்காணலாம். வேறு வழியில்லை. இசை அதுவும் இது போன்ற இசை தரும் அனுபவங்களை பிதற்றலல்லாமல் எப்படி விவரிக்க. நவீன வாழ்க்கையின் பிசுபிசுப்புகளுக்கு இடையில், வேலையும், அலைச்சலும், மிச்ச மீதியை குடும்பமும் துவைத்து எடுத்த பிறகான ஆயாசத்தில்,வீட்டின் மூலையில், கலைந்து கிடக்கும் அறையில், இரு வளையங்களை காதில் மாட்டிய சில நிமிடங்களில் பிரபஞ்சம் கடக்கும் உணர்வை அளிக்கவல்ல இசையை எவ்வளவு போற்றினாலும் தகும்.

Agaetis Bryjun தொகுப்பின் குறிக்கோள் அலாதியான இசையனுபவமே. இது போன்ற இசையின் சவாலென்பது, ரசிகனை தான் எதிர்பார்க்கும் தளத்திற்கு கடத்துவதும், பிறகு கொஞ்சமும் நகர விடாமல் ஆணியடித்து அத்தளத்தில் அமர வைப்பதுமே. இத்தொகுப்பு இரண்டாம் சவாலில் முழுமை அடைந்திருப்பதாக சொல்ல முடியாது. ஆனால் முதல் சவாலை ஊதித்தள்ளுகிறது. மிக எளிதாக ரசிகனை தான் எதிர்பார்க்கும் மோன நிலைக்கு கடத்துகிறது. இதை சாத்தியமாக்குவது இசையின் அமைப்பபைவிட அதன் ஒலிநயமே. சூழலை உருவாக்கும் eletronic இசை, பியானோ, Jonsiன் பெண்குரல் இதற்கு வித்திடுகின்றன. போதா குறைக்கு விசித்திர கருவிகள் வேறு. Jonsi உபயோகிக்கும் Cello bow guitar எழுப்பும் பேரொலி மிரட்டுகிறது. இவ்வாறான கலவையில் அமைந்த ஒலிநயமே இவ்விசையின் பலம். இதுவே கனவுலக, சூழலிசையின் இந்நூற்றாண்டின் அடையாளமாக Sigur Ros கொண்டாடப்படும் காரணம். பல புனைவு திரைப்படங்களிலும், இயற்கை சார்ந்த ஆவணப்படங்களிலும் Sigur Ros இசை ஒலிக்கும் காரணம்.

Jonsi Birgisson of Sigur Ros Bestival 2012 held at Robin Hill Country Park - Day Four Isle of Wight - 09.09.12 Mandatory Credit: WENN.com

இந்த தொகுப்பு கொடுத்த அனுபவத்தை இதற்கு முன்பு கொடுத்த தொகுப்பென்றால் அது Pink Floyd குழுவின் Dark Side of the Moon தொகுப்பு தான். Pink Floyd உருவாக்கிய Space Rock பாணியிசையின் இக்காலத்தின் நாயகர்கள் என்றே Sigur Ros பற்றி நினைக்கத் தோன்றுகிறது. இந்த இரு தொகுப்புகளும் ஒரு இசையனுபவத்தின் இரு துருவங்களாகவே எனக்குத் தோன்றும். Floyd எதிர்மறையான இசை. வெறுப்பும், பித்தும் தாங்கியது. Sigur Ros இசை நேர்மறையானது. அழகும், தியானமும், விளையாட்டுத்தனமும் நிரம்பியது. இரண்டிற்கும் பொதுவான மாயநிலையே  இரு இசைகளின் கண்ணி. இருவரின் இவ்விரு அற்புத பாடல்களை எடுத்துக்கொள்வோம்.

 

Pink Floyd இசை வியட்நாம் போரின் பின்னணியில், குழுவைச் சேர்ந்தவரின் மனநலமின்மையின் விளைவு. Sigur Ros இசையின் பின்னணி உலகின மிக அழகான, இயற்கை எழில் நிறைந்த Iceland நாடு. எரிமலையும், பனியும், Northern Lights  மற்றும் மிக முக்கியமாக தூய்மையான தண்ணீர் நிறைந்த Iceland. அதன் அற்புத அழகே இத்தொகுப்பெங்க்கும் வியாபித்திருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

எனவே ஒன்று Dark Side of the moon. இத்தொகுப்பு the other glorious side….

சில தேர்வுகள்

1.Svefn-g-englar

2. Staralfur

தொகுப்பு: Bath (2001)

குழு: Maudlin of the well


ஒவ்வொரு இசைக்குழுவும் தட்டுத்தடுமாறியோ அல்லது சில வேளைகளில் படிப்படியாகவோ தனது இசைவடிவின் உச்சத்தை வந்து அடைய கொஞ்சம் காலமாகிறது. ரசிகனுக்கு ஒரு நுட்பமான இசைக்குழுவைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள இன்னும் காலமாகிறது. இந்த இருவரும் இந்த கடினமான காலகட்டத்தை தாண்டிய பின்னர், ஒரு அருமையான பொற்காலம் இருவருக்கும் அமைகிறது. தனக்கு கைவரப்பெற்ற கலையாற்றலின் உச்சத்தில் குழுவும்,  அதன் மதிப்பு தெரிந்து அனுபவிக்கும் ரசிகனும்  என இருவருக்குமான ஒரு பொற்காலம் அது.

பல்வேறு காரணங்களால் இசைக்குழுக்கள் கலைந்தாலும், ஒரு இசைக்குழு கலைவதற்கு மோசமான காலகட்டம் என்றால் இந்த பொற்காலம் தொடங்க இருக்கும் வேளைதான். தங்களது உச்சத்தை அடைந்த உடனோ அல்லது அதற்கு சற்று முன்பாகவோ, இசைகுழுக்கள் கலையும் போது, அந்த குழுவின் இசைவடிவத்திற்கு பழக்கப்பட்டு, ருசி கண்ட ரசிக மனம், நிகழ்ந்திருக்கக் கூடிய சாத்தியங்களை எண்ணிப் புலம்பாமல் இருக்க முடிவதில்லை. Maudlin of the well இப்படி நடுவழியில் கலைந்த ஒரு இசைக்குழு.

Maudlin of the wellன் முதன்மையான கலைஞர் Toby Driver சிறு வயது முதலே பல்வேறு இசைக்கருவிகளில் தேர்ச்சி பெற்றவர். இவருக்குத் தெரிந்த இசைக்கருவிகளை விட தெரியாத கருவிகளை கணக்கெடுப்பது எளிதெனத் தோன்றுகிறது. Metal இவருக்குப் பிடித்த வகைமை. 18 வயதில் குழுவை ஆரம்பித்து தொகுப்புகள் வெளியிடத்தொடங்குகிறார். இளரத்தம். புதுமை செய்யாமல் இருக்க முடியுமா? தனக்குப் பிடித்த metal இசையும் தனக்குத் தெரிந்த செவ்வியல் இசையுமென ஒரு கலவையாக இவர்களது இசை ஆரம்பிக்கிறது. முதலிரண்டு தொகுப்புகள் படிப்படியான வளர்ச்சியா, இல்லை தடுமாற்றமா எனத்தெரியவில்லை. ஆனால் Bath ஆரம்பித்த நொடியிலிருந்து தெரிந்து விடும். இது ஒரு மடைதிறப்பானத் தொகுப்பு என்று. இதன் இரட்டைத் தொகுப்பான Leave your body map (இத்தொகுப்பின் அட்டைப்படம் Bath தொகுப்பிலும், அதன் அட்டைப்படம் இதிலும் இருக்கும்) உடன் சேர்த்து ProgMetalல் ஒரு புதிய பாய்ச்சல் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

இதற்கு அடுத்த இவர்களின் தொகுப்புகளைக் கேட்க பேராவலாக இருந்த போது இவர்கள் இத்தொகுப்போடு நின்று விட்டார்கள் என்று தெரிந்தது பெரிய ஏமாற்றம்.

16_photo

இத்தொகுப்பிற்குப் பிறகு, பல்வேறு காரணங்களால் மூன்று தொகுப்புகளை மட்டுமே வெளியிட்டு இருந்த இக்குழு Kayo Dot என, பெயர் மற்றும் இசைவடிவத்திலும், மாற்றம் அடைந்தள்ளது. இது நடந்து ஆண்டுகள் ஆனாலும் MOTW குழுவை ரசிகர்கள் மறந்த பாடில்லை. Kayo Dot நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லும் ரசிகர்கள் தவறாமல் MOTW பாடல்களை இசைக்க விண்ணப்பிக்கிறார்கள். இது பொதுவாக நடப்பதுதான் என்றாலும் MOTW விஷயத்தில் இன்னும் ஒரு படி மேலாக ஒரு ரசிகர் புதிதாக ஒரு தொகுப்பை செய்ய முழுவதுமாக சொந்த காசை கொடுத்து 2009ல் நான்காவது தொகுப்பை MOTW வெளியிட்டது.

முந்தைய பதிவில் குறிப்பிட்ட Porcupine Tree, (Rock இசையில்) Progressive பாணியை கையாளும் முறை, வழக்கமான ஒன்று. அதாவது ஒரு வகைமையில், பிற வகைமையின் கூறுகளையும், இசைக் கலைஞர்களின் நுணுக்கத்தையும், பாடல்களின் அமைப்பில் மாற்றங்களையும் கொண்டு ஒரு நகர்வை நிகழ்த்துவது. இது அவ்வகைமைக்கு உள்ளிருந்து மாற்றங்களை முயன்று பார்க்கும் செயல். Metalஐ பொருத்தவரையில் Between the Buried and Me குழுவின் Colors இவ்வகையில் பிரமாதமான தொகுப்பு.

MOTW இதற்கு மாறாக Metalஐ அதற்கு வெளியில் நின்று அணுகுவதாகச் சொல்கிறார்கள். இதனை நான் இவ்வாறு புரிந்து கொள்கிறேன். Deadwing, Colors தொகுப்புகளை கேட்டவுடன் இது rock என்றும், இது Metal என்றும் நம்மால் சொல்ல முடியும். அதே நேரத்தில் வழக்கமான Rock, Metal அல்ல என்றும் சொல்ல முடியும். ஏனெனில் அதில் பெரும்பாலும் Rock/Metal கூறுகளே. ஆனால் பிற கூறுகள் ஒரு மாற்றுக் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டு வருகின்றன. ஆனால் Bath தொகுப்பை கேட்பவர்க்கு இது Jazz என்றோ, Indie Folk என்றுதான் தோன்றும். இசைக் கருவிகள், பாடல் முறை இப்படி பலவும் நேரடியாகப் பார்க்கும் போது அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. ஆனால் இவற்றின் மூலமாக அவர்கள் உருவாக்கும் அல்லது உருவாக்க நினைக்கும் சூழலே இதனை Metal ஆக்குகிறது.

Bath_Coverspread_original

முதல் பாடலான Blue Ghost ஒரு நல்ல முன்னோட்டம். பாடல் ஆரம்பிப்பது ஒரு அருமையான Jazz தடத்தில். போதா குறைக்கு Sax வேறு. ஆனால் சுமார் 6.40 நிமிடங்களில் இதே வரியை Electric Guitar வாசிக்கும் போது முதல் மெல்லிசையின் வன்மை புரிகிறது. கிட்டத்தட்ட இதே சிந்தனையினை தொகுப்பு முழுதும் காணலாம். Acoustic Guitar, Sax, Keyboard இவற்றில் மெல்லிசையாக ஆரம்பித்து வல்லிசையாக electric guitar, Drums பாடலைக் கடத்துகிறது. ஆனால் முன் பாதியில் வரும் Jazz பாணியிலான பகுதி பெரும்பாலும் ஒரு வன்மையும், பதட்டத்தையும், அசாதாரண அமைதியும் கொண்ட பகுதி. பாய்ச்சலுக்கு முன்பான பதுங்குதலைப் போல. இதுவே ஒரு கனத்த சூழலை உருவாக்க, Metal கூறுகள் அதை நிறைவு செய்கின்றன. இந்த தொகுப்பின் பிரபலமான பாடலான Heaven and Weak இதற்குச் சிறந்த உதாரணம்.

சில விதிவிலக்குகளும் உண்டு. ஒரு முழு தாலாட்டுப்பாடல் உட்பட. Metal தொகுப்பில் என்னவெல்லமோ கேட்டு இருந்தாலும், இது ஒரு உலக சாதனைதான்(இதையெல்லாம் எப்படி தைரியமாக metal நிகழ்ச்சிகளில் பாடினார்களோ!!).

இந்த தொகுப்பைக் கேட்கும் போது இது வழக்கமான வகையில் உருவாக்கம் அடைந்திருக்கும் என்று தோன்றியது. அதாவது ஒரு மைய இசைவரியை வைத்துக்கொண்டு, கலைஞர்கள் நிகழ்த்திய(impromptu) இசையாகத் தோன்றியது. Jazz பாணியிலான சுதந்திரம் இசைக்கலைஞர்களுக்கு வழங்கப்பட்டதாகத் தோன்றியது. ஆனால் இவர்கள் பேட்டியில் இது முழவதுமாக  இசைஅமைக்கப்பட்டதாகவும், கொஞ்சம் கூட பதிவின் போது மாற்றப்படவில்லை என்றது நம்ப முடியாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

பொதுவாகவே மேற்கின் இசைக்குழுக்களின் சித்தாந்தங்கள் விபரீதமாக இருக்கும். இந்த இசைத்தொகுப்பை செய்ய Astral Projections, Lucid Dreams போன்றவற்றை இவர்கள் சொன்னார்கள். சொன்னார்கள் எனச் சொல்லக்காரணம் இது பற்றி இப்போது கேட்டால் Toby Driver சிரிக்கிறார். ஆமோதிக்கிறாரா, மழுப்புகிறாரா தெரியவில்லை.

இத்தொகுப்பின்,ஏன் MOTW இசையின், உச்சமாக எனக்குத் தோன்றும் Girl with a Watering Can பாடல், முதல் பாடலின் இசையோடு ஆரம்பிக்கிறது. பிறகு வரும் பெண் குரல் தெய்வீகம் (Maria Stella Fountoulakis). ஆனால் அது முடிந்தவுடன் Toby Driver குரலில் ஒரு பகுதி வருகிறது. இதைக் கேட்கும் போது Toby இது Astral projection, Lucid Dreams என்ன, கடவுள் தோன்றினார் என்றாலும் நான் தலையாட்டவே செய்வேன்.

சில தேர்வுகள்:

1. Girl with a watering can

2. Heaven and Weak

[

குழு குறித்து:

Toby Driver (front man), Jason Byron, Massi போன்றவர்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இக்குழு மேற்குறிப்பிட்டது போல தற்சமயம் Kayo Dot ஆக உருமாற்றமடைந்துள்ளது. Bath தொகுப்பின் மூலம் தனது இருப்பை என்றென்றைக்குமாக நிறுவியுள்ளது.

தொகுப்பு: In Absentia (2003)

குழு: Porcupine Tree


Progressive Rockன் பொற்காலம் 1960s,1970s தான். King Crimson, Yes, ELP, Genesis என இவ்வகைமையின் முக்கிய கலைஞர்கள் கோலோச்சிய காலம் அது.

ஒவ்வொரு வகைமையும் அதற்கு முன்பிருந்த பாணியின் போதாமைகளைக் கொண்டே உருவாகிறது, நிலைபெறுகிறது. தனக்கே தெரியாமல் தன்னிலும் ஒரு போதாமையை உருவாக்கி விடுகிறது.

Classical Rock இசையின் வெகுஜனத்தன்மை, கலையம்சத்தின் போதாமை – இவையே Progressive Rockன் மூலாதாரம். ஆனால் இதன் ஆரம்பங்கள் Classical Rock குழுக்களான Beatles, BeachBoys போன்றோரிடமும் இருந்தன. இக்குழுக்களும் தங்களது இசையினை மேலும் நுட்பமாக்கவும், psychedlic போன்ற அசாதாரண உணர்வு நிலைகளை வேண்டியும் தங்களது இசையில், அணுகுமுறைகளில் மாற்றங்களைக் கொண்டு வரத்தொடங்கின. Sgt Pepper, Pet  Sounds போன்ற தொகுப்புகள் இந்த போக்கை ஆரம்பித்து வைத்தன.

Classical Rock இசையின் வெகுஜனத்தன்மைக்கு மாற்றாக, கலையம்சமமும், இசைநுட்பமும் முதன்மையாகக் கொண்டு வெளிவந்த Rock இசையே Progressive Rock என்றழைக்கப்பட்டது. இசைவடிவத்தில், தாளஅமைப்பில், வித்தியாசமான கருவிகளின் சேர்ப்பில், பாடல் வரிகளில், உணர்வுகளில், வாத்தியக்கலைஞர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சுதந்திரத்தில் என சிக்கலாகவும், புதிராகவும், ஆழமாகவும் Rock இசை ProgRockஆக உருமாறியது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இம்முயற்ச்சிகள் ஆரம்பித்தாலும் King Crimsonன் In the court of King Crimson கரைகளை உடைத்த தொகுப்பு.  பிறகு ProgRock இசையின் பொற்காலம்.

Prog-rock-Jiro-Bevis-006

பிறகு இந்த நுட்பமே அளவுக்கு மீறி நஞ்சாகி ProgRockன் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமானது. நுட்பம் என்ற பெயரில் பம்மாத்து முதன்மையானது. இசையமைப்பு ஏதுமின்றி பாடல்கள் நீண்டுகொண்டே இருந்தன. வெகுஜனஇசை ரசிகர்களைக் குறி வைத்து செய்யும் கேலிக்கூத்துகளுக்கு கொஞ்சமும் குறைவின்றி ProgRock குழுக்கள் நடந்து கொண்டன. தங்களைச் சுற்றி மாய பிம்பங்களை, தொகுப்புகளைச் சுற்றி வெற்றுப் புதிர்களை கட்டமைத்து ஒரு போலியான அறிவுஜீவித்தனத்தை வளர்த்தெடுத்தன. இந்த மேட்டிமைத்தனத்திற்க்கு எதிராக உருவான கலாச்சாரம் Punk Rock  இசையாகி ProgRock அலையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது.

ஆனாலும் காலம் ProgRockஐ மறக்கவில்லை. தற்போது நாம் ஒரு ProgRockன் மறுமலர்ச்சி காலத்திலிருக்கிறோம் என்றே சொல்லலாம். தினமும் ஒரு புதிய தொகுப்பு இவ்வகைமையில் வெளிவருகிறது. ProgRock முன்னிருத்தும் நுட்பமும், சுதந்திரமுமே இந்த கவர்ச்சிக்குக் காரணம்.

இத்தகைய மறுமலர்ச்சிக்குக் காரணமான குழுக்களுள் முதன்மையானதாக Porcupine Treeஐ சொல்லலாம். Porcupine Tree தொகுப்புகளுள் முக்கியமானதாக In Absentia என்ற இத்தொகுப்பைச் சொல்லலாம்.

ProgRock தவிர பிறிதொன்றை Porcupine Treeன் முதன்மையாளரான Steve Wilson செய்ய வாய்ப்பே இல்லை. ஏனெனில் 80 களில் இசை கேட்கத்தொடங்கிய Steve Wilsonனுக்கு கனவுலகமாகத் திகழ்ந்தது 60,70 களின் ProgRock இசையே. ஆனால் அவர் இசைக்க வரும் 90 களிலோ அது காணாமல் போன ஒன்று. அதனை மீட்டெடுக்கும் முயற்ச்சியில் தனியாகவும், குழுவாகவும் தொகுப்புகளை செய்து வந்த Steve Wilsonனுக்கு வெற்றியாக அமெரிக்காவின் பிரபலமான Lava Records இசைத்தொகுப்பு வெளியிட முன்வந்து In Absentia உருவானது.

porcupine tree

ஆனால் Lava Recordsஐ விட இந்த தொகுப்பினால் விளைந்த இன்னொரு கூட்டணி மேலும் முக்கியமானது. அது குழுவிற்கு புதிதாகச் சேர்ந்த Drummer Gavin Harrison தான். முதல் முறை அவர் வாசித்ததை கேட்டு குழுவே பரபரப்பானதாகவும், எல்லோரும் தங்கள் வாசிப்பற்றலை ஒரு படி உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டி இருந்ததாகவும் Wilson குறிப்பிடுகிறார். சிக்கலான தாளஅமைப்புகள், வேகம், துல்லியம், இவற்றிற்கு ஊடே மிக மென்மையான கீற்றுகள் என Gavin நிகழ்த்தும் அற்புதம் நிச்சயமாக நவீன காலத்தின் தலைசிறந்த Drummerகளில் அவரை ஒருவராக்குகிறது. Steve Wilsonன் கற்பனை வளமிக்க Guitar சேர்ந்து கொள்ள இந்த தொகுப்பு நம்மை 70 களின் பொற்காலத்தை நினைவுக்கு கொண்டு வருகிறது.

ProgRock சட்டப்படி இதுவும் ஒரு Concept Album. In Absentia என்று எந்த இல்லாமயைக் குறிக்கிறது என்பதற்கு ஒரு பேட்டியில் Wilson ஆன்மா என்று குறிப்பிடுகிறார். பாடல்களும் கொலையாளிகள், குழந்தைகளுக்கெதிரான பாலியல் குற்றவாளிகள் அவர்களது மனப்பிறழ்வு குறித்து இருப்பதால் இத்தொகுப்பு ஆன்மாவை இழந்தவர்கள் பற்றியதாகிறது.

In the Absentia

இந்த தொகுப்பில் குறிப்பிட வேண்டிய இன்னொன்று இதில் வரும் Metal Guitar பகுதிகள். இந்த காலகட்டத்தில் தான் Steve Wilson மற்றும் Opeth குழுவின் முதன்மையாளரான Mikael Akerfeldt, இருவரின் நட்பும் உருவாகத் தொடங்கியது. அதன் பாதிப்பை நாம் இத்தொகுப்பில் தெளிவாகக் காணலாம்.

இவை போக தொகுப்பு முழுதும் Steve Wilsonனின் முத்திரைகள் நிரம்பி வழிகின்றன. அருமையான வாத்திய பகுதிகள், வசீகரமான chorus பகுதிகள், Keyboard பகுதிகள், Pink Floyd பாணியிலான Space Rock, புத்திசாலித்தனமான துவக்கங்கள் மற்றும் மடைமாற்றுகள் என ரசிக்க குறைவில்லாத் தொகுப்பு.

இந்த தொகுப்பின் பலத்தையும், பலவீனத்தையும் Trains என்ற ஒற்றைப் பாடலிலேயே கண்டு கொள்ளலாம். பாடல் Acoustic Guitarல் ஆரம்பிக்கிறது. ஆனால் வெகு நவீனமாக, மிக எளிமையாக. பிறகு Steve Wilson இரண்டு வரிகள் பாடுகிறார். வழக்கம் போல மிகச் சாதாரணமாகப் பாடுகிறார். பல அருமையான விஷயங்கள் இருப்பதால் Wilsonன் பாடலை மன்னிக்கலாம். ஆனால் குரல் பகுதிகளை மட்டுமே கேட்கும் ஒருவர் இது ஒரு Teenage Boy Band என்று நினைக்கக் கூடும். குரல் முடிந்ததும் ஒரு மிதப்பான Heavy Guitar. குரலும், Drums சேர்ந்து கொள்ள ஒரு நல்ல பாடலாகிற்து. இடையில் Guitarன் `அழகான தனி ஆவர்த்தனம். பிறகு மீண்டும் பாடல், ஒரு நல்ல Chorus. பிரமாதமாகப் போய் கொண்டிருக்கும் பாடலில் மகுடம் சூட்டினாற் போல சுமார் 3.20 நிமிடங்களில் அத்தனையும் நின்று ஒரு கைத்தட்டல், Banjo இசை. இதை முதல் முறை கேட்ட போது அசூயையிலிருந்து பரவசமாக மாறியதை மறக்கவே முடியாது. இது எப்படி சம்பந்தமில்லாமல் நுழைந்தது, ஆனால் பாடலின் ஜீவனாகியது, எப்படி இத்தனை நுட்பதிற்கு நடுவில் இந்த எளிமை நம்மை மெய்மறக்கவைக்கிறது, இத்தனை நவீன கருவிகளுக்கு இடையில் Banjos தோரணையாக வருகிறது என நினைக்க வியப்பளிக்கும் பகுதி இது.

இத்தகைய தருணங்களால் ஆனதே Porcupine Treeன் இசை.

சில தேர்வுகள்:

1. Trains

மேற்கூறிய பாடல்

2. The sound of Muzak

அசாதாரணமான ஆனால் Porcupine Tree குழுவிற்கே உரிய தாள மற்றும் Guitar இசை. “One of the wonders of the world ..going down”  என்ற தற்கால இசை குறித்த விமர்சன வரி அருமையான Chorus ஆகி அக்கருத்தை நிராகரிக்கிறது.

குழு குறித்து:

தனது இசைக்கான இன்னொரு தளமாக Steve Wilson 1992ல் இக்குழுவை ஆரம்பித்தார். Edwin (Bass), Barbieri (Keyboard), Harrison (Drums), Wilson (Guitar, song writing) என்ற நால்வர் குழுவாக இதுவரையில் பத்து ஆல்பங்களும் பிற வெளியீடுகளும் வந்துள்ளன. Steve Wilson தனியாக பல்வேறு முயற்ச்சிகளையும் தொகுப்புகளையும் வெளியிட்டுள்ளார். இது தவிரவும் பல முக்கியமான குழுக்களுக்கு இவர் இசை தயாரிப்பாளராக. தனது ஆதர்சமான 70 களின் கலைஞர்களோடும் சேர்ந்து பணியாற்றுகிறார். ஒரு இயக்கமாகவே திகழ்கிறார் Steve.

Steve Wilson இந்தியாவிலும் கொஞ்சம் பிரபலம். 2009ல் இந்தியாவில் இவரது இசை நிகழ்ச்சி நடந்தது IIT Mumbaiல். மேலே குறிப்பிட்ட Sound of Muzak அந்த நிகழ்ச்சியில் இடம் பெற்ற பாடல்களுள் ஒன்று.

தொகுப்பு: The Mantle (2002)


தொகுப்பு: The Mantle (2002) குழு: Agalloch


Agalloch என்ற  இக்குழு, தெற்கு ஆசிய நாடுகளில் (இந்தியா உட்பட) அதிகமாக காணப்படும் Agallochum (நம் அகர்/அகில் மரம்) மரத்தின் பெயரைத் தமது பெயராகக் கொண்டுள்ளது. நறுமணம் கமழும் மரத்தோடு தங்களது இசையை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள முடிகிறது என இவர்கள் சொல்வது அதீதமாகத் தோன்றினால் அது “The Mantle” என்ற இந்த தொகுப்பை கேட்கும் வரையில் மட்டுமே. The Mantle WP

இந்த குழுவிற்கு கோபம் வரவைக்கும், ஆனாலும் ஒவ்வொரு பேட்டியிலும் தவறாமல் கேட்கப்படும் கேள்வி இதுதான். “உங்களது இசை எந்த வகைமையைச் சார்ந்ததாக கருதுகிறீர்கள்?” கேள்வி கேட்பதிலும் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது.

The Mantle என்ற இந்த தொகுப்பு Ambient metal, doom metal, neofolk, atmosphericfolk, black metal, darkneofolkmetal, apocalyptic என பலதரப்பட்ட வகைமைகளில் விமர்சகர்கள், ரசிகர்களால் பந்தாடப்படுகிறது. எந்த வகைமையிலும் முழுதாக அடங்காத, அதே வேளையில் எல்லாவற்றின் கூறுகளையும் கொண்டுள்ள இந்த தொகுப்பின் இசைமொழியே இதற்குக் காரணம். சரி அவர்களிடமே கேட்டுவிடுவோம் என பேட்டி காண்பவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.

Agalloch கோபப்படுவதிலும் நியாயம் இருக்கிறது. ஏனெனில் வகைமைப்படுத்துவது என்பது ஒரு வசதிக்காகவே என்பதைத் தாண்டி, வகைமையின் குறுகிய சட்டகத்திற்குள் நின்று கொண்டு விமர்சிக்கும் போக்கு  இக்குழுவிற்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தருகிறது. எடுத்துக்காட்டாக இதில் guitar இசை அதிநுட்பமாக இல்லை என்ற சிலரது விமர்சனம், ஏன் இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்கேள்வி பற்றி யோசிக்காமல் வைக்கப்படுகிறது. இந்த விமர்சனம் காலம் காலமாக நுட்பமான guitar இசையே பிரதானமான Metal வகைமையில் ஊறிய ரசிக, விமர்சன மனதிலிருந்தே வருகிறது. இது ஒரு metal தொகுப்பு என்ற அடிப்படைத் தவறைச் செய்த பின்னர்.

இருக்கும் கோட்டைகளைக் கலைத்து புதிதாய் செய்வது, கலைஞர்களுக்கு எளிதாக இருக்கிறது.ரசிகர்கள் தான் திண்டாடுகிறார்கள்.

எனில் இதில் Metal இல்லையா, Folk இல்லையா என்றால்: இருக்கிறது. ஆனால் இவை இருப்பதற்கான காரணமே வேறு.அணுகுமுறையும் வேறு. இதை பின்வருமாறு புரிந்து கொள்கிறேன்.

இந்த இசையைக் கேட்டதும், இது ஐரோப்பிய இசை அதுவும் நார்டிக் இசை என பழகியவர்கள் கண்டுபிடித்து விடலாம். அது தவறு. ஆச்சர்யமான விஷயம் இவர்கள் அமெரிக்க குழுவினர். அமெரிக்காவில் இவ்வகை இசைக்குழுக்கள் அரிது. அமெரிக்காவின் மிக அழகிய இயற்கைப் பிரதேசம் என இவர்கள் கருதும் இவர்களின் சொந்த ஊரான Portlandஐ அதன் இயற்கையை பெரிதும் நேசிப்பவர்கள் இக்குழுவினர். மனித இனம் அடிப்படையில் சுயஅழிவிற்கான இனமாகவும், உலகின் நோயாகவும் கருதும் இவர்கள், இதிலிருந்து தப்பும் வழியாக இவர்கள் பாஷையில், “இந்த இனத்தால் வெளிரிப்போன ஒப்பற்ற தோழனான”, இயற்கையை வழிபடுகிறார்கள். இந்த உணர்வு நிலைகளைத்தான் இசையில் வெளிப்படுத்த முயல்கிறார்கள். 1781867_10152206414388606_561791592_n

ஆனால் இது போன்ற பார்வைகள் பலரில், அதுவும் Metalல் எளிதாகக் காணக்கிடைக்கும் பார்வைதான்.”The Mantle”ன் தனித்துவம், இந்த தொகுப்பு பெற்ற வெற்றி, இத்தனை ஆண்டுகள் பின்னரும் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் ஒரு மைல்கல் தொகுப்பாகத் திகழும் காரணம், இந்த பார்வைகளை இவர்கள் இசையில் கடத்திய விதமே. இன்னும் குறுக்கினால் இந்த உணர்வுகளை இசையாக மொழிபெயர்க்க இவர்களுக்கு சாத்தியமாயிருக்கும்,தொனியும் ஒலி நயமுமே (Tone and Texture).

இது எப்படி சாத்தியாமனது என்பதற்கு Agallochன் அணுகுமுறையைத் தான் சொல்ல வேண்டும். எல்லா குழுக்களையும் போல தங்களை பாதித்த இசைக்குழுக்களைப் பற்றி சொன்னாலும் (Ulver, Swans, Godspeed you Black Emperor,Katatonia, Nephilium, Sol Invictus, Death in June..என வாயைத் திறந்தால் ஒரு நூறு குழுக்களை அடுக்குவார்கள்), Agalloch தங்களது முதன்மையான பாதிப்பாகச் சொல்வது சினிமாவைத்தான். இந்த தொகுப்பில் கூட The Hawthorne Passage என்ற பாடலில் Bergmanன் The Seventh Seal படத்தின் புகழ் பெற்ற துவக்க வசனமான “Who are you – I am Death” இடம்பெற்றுள்ளது. Bergman, Jodowrsky, Tarr, Bava, Jarmusch, Tarkovsky, Lynch போன்ற இயக்குனர்களை ,  பேராசிரியர்களாகவும், அவர்கள் தரும் படிமங்களையும், சித்திரங்களையும் தங்களது மிகப்பெரிய பாதிப்பாகவும் குறிப்பிடுகிறார்கள். இதன் தொடர்ச்சியாகவே, இவர்களின் பார்வைகள் சார்ந்த ஒரு படிமத்தொகுதியாகவே இத்தொகுப்பு விளங்குகிறது. எனவேதான் இதில் நுட்பாமான Guitarக்கு வேலையிலலை. Agallochன் குறிக்கோள் படிம மற்றும் உணர்வு நிலை இசையே. அதற்குத் தேவையான இசைமொழியை வடிவமைக்க வாத்தியங்கள், வகைமைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.

இந்த தொகுப்பில் ஒவ்வொரு வாத்தியத்தியமும் வகைமையும் ஒரு பிம்பத்தையோ அல்லது உணர்வு நிலையையோ குறிக்கிறது.

Portlandன் பனிபெய்யும் கானகத்தை சில்லிடும் Acoustic Guitar இழைஇழையாக வடிக்கிறது. இவ்வகை Acoustic Guitar – NeoFolkன் கூறு.

கொடிய மனிதனையும், வெளிரிய இயற்கையையும் அலறற்குரல் குறிக்கின்றது. இவ்வகை அலறல்- Metalன் கூறு.

இந்த சூழலின் பதைபதைப்பை, தீவிரத்தை Drums நிலைக்கச் செய்கிறது. இது Doom, Ambient இசையாகிறது.

Minimalistic கதியில் இப்படிமங்களின் நகர்வு.. இப்படி மொத்த சித்திரத்தை வரைய வண்ணங்களே ஒவ்வொரு வாத்தியமும், வகைமையும். Accordion, Mandolin,trombone என ஒவ்வொரு வாத்தியத்திற்கும் தொகுப்பில் இடம் இருக்கிறது. The Lodge பாடலின் ஆரம்பத்தில் செவிகளுக்குள் கூழாங்கல்லை எறிவது போன்ற ஒரு சத்தம் வருகிறது. அருமையான Production Job என்று நினைத்தால், அந்த சத்தத்தை ஒரு மானின் மண்டையோட்டில் தட்டி உருவாக்கினார்கள் என பிறகே தெரிந்தது. agalloch

இந்த  உழைப்பும்,எண்ண ஒட்டங்களும், நேர்மையும் தொகுப்பில் நிதர்சனமாகத் தெரிகிறது.

Agalloch இக்கலவையான இசையின் மூலம் நம்மை Portlandன் பனிபெய்யும் கானகக்தில் நிறுத்தி விடுகிறார்கள். Agalloch எதிர்பார்த்தது இதைத்தான். ஆனால் அதற்கும் மேலாக இக்கலவையான இசைமொழி சிலவற்றை சாதித்திருக்கிறது. அந்தந்த வகைமையை ரசிப்பவர்களுக்கு முழுமையான நிறைவளிக்கவில்லையெனினும், அவர்களை பிற வகைமைகளுக்கு செவி சாய்க்க வைத்திருக்கிறது.பல ரசிகர்கள் தாங்கள் Metal இசைக்குள் நுழைய “The Mantle”ஐ காரணமாகச் சொல்கிறார்கள். இது போன்ற கலவையான இசைமொழி பொதுவாக, இசை மற்றும் வாத்திய நுட்பத்தில் சிறப்பாக இருக்கும். ஆனால உணர்வு ரீதியான ஒற்றைத்தன்மையைத் தருவது அரிது. ஏனெனில் வகைமைகள் தங்களுக்குள் தன்னியல்பான ஒரு உணர்வுநிலையைக் கொண்டுள்ளன. Agallochன் மிகப்பெரிய சாதனை இந்த தொகுப்பின் பல்வேறு விஷயங்களை ஒற்றை உணர்வுநிலையில் கட்டியமைத்த வித்தைதான்.

அதுவே இத்தொகுப்பை சாசுவதமாக்குகிறது.

சில தேர்வுகள்:

1. The Lodge மானெலும்பின் அதிர்வு, பிறகு ஒரு பூட்ஸ் சத்தம், பிறகு Acoustic Guitar…

2. I am the wooden Doors பேசும் ட்ரம்ஸிற்காகவும், 2.30 நிமிடங்களில் திடீரென மெல்லிசைக்குள் புகுந்து வெளியேறும் ஜாலதிற்காகவும்.

3. In the shadow of our pale companion

குழு குறித்து Agalloch முன்பே சொன்னது போல Portland, Oregonஐ சேர்ந்த இசைக்குழு. John Haughm தான் முதன்மையாளர். இத்தொகுப்பில் வரும் metal குரலுக்கு சொந்தக்காரர். இவரோடு Jason Walton, Anderson இணைந்துள்ளனர்.  Haughm ஒரு graphic designer, Anderson ஒரு இலக்கிய பேராசிரியர். இப்படி வேறு பட்ட பிண்ணயில் வரும் பரந்த அனுபவங்கள் இக்குழுவின் பலம். The Mantle மூலம் கொஞ்சம் வெளிச்சத்திற்கு வந்த  இக்குழு இது வரை 5 தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறது. இலக்கியம், சினிமா, ஓவியம், இயற்கை இவை கலந்த அனுபவமே.தங்களது இசை என்கிறது இக்குழு.

தொகுப்பு: Downtown battle mountain (2007)

 


குழு: Dance gavin dance


நவீன மேற்கத்திய இசையின் முதன்மையான அடையாளங்களில் ஒன்று இரைச்சல்.

இசை என்றாலே ஒலிகளின் இசைதல், இனிமை என்ற நேர்கோடான சிந்தனைக்கு மாற்றாக ஒவ்வாமையை, இரைச்சலை நவீன இசை முன்னிறுத்துகிறது. இது எல்லாவற்றையும் புரட்டிப்பார்க்கும் மனிதகுணத்தின் முயற்ச்சியாக ஆரம்பித்தாலும், இரைச்சல் மிக இயல்பான இசைமொழியாக மாறியிருக்கும் காலமிது. இனிமை இயல்பற்றதோ என சந்தேகம் வரும் அளவிற்கு.

இரைச்சலை பிரதானமாக கையாளுபவை Rock, Punk(Hardcore), Metal போன்ற வகைமைகளும் இவற்றின் உபகிளைகளுமே. இதில் ஒன்றான PostHardcore வகைமையினை வரையறுக்கும் குழுக்களுள் ஒன்றாக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது DanceGavinDance இசைக்குழு. இந்த குழுவின் தனித்துவம் என்பது, நம்மை மண்டை காயவைக்க கூடிய இரைச்சலை, இவ்வளவு கொண்டாட்டமான பேரனுபவமாக மாற்ற முடிந்ததே. இதற்கு காரணமான இவர்களின் இசைமொழி, முந்தைய தொகுப்புகளில் உருவாகத்தொடங்கி, Downtown battle mountain என்ற இந்த தொகுப்பில் தான் முழுமை அடைந்திருக்கிறது.

ql9zg_802420364

இந்த தொகுப்பின் இசைமொழி Screamo பாணியின்படி, இரு கூறுகளாலானது. ஒன்று ஒவ்வாமையை உண்டாக்கும் முரணிசையும், கூச்சலும். மற்றொன்று அதை சமன்படுத்தும் சீரான குரல். இப்படி ஒழுங்கையும், ஒழுங்கின்மையையும் வண்டி வண்டியாக கையாளும் பாடல்கள் நியாயமாக நம்மை அயர்வடையச்செய்ய வேண்டும். ஆனால்  இசையமப்பும், கலைஞர்களின் ஆற்றலும் நம்மை மேலும், மேலும் நிலைகுலையவே வைக்கின்றன. dancegavindance2014

இந்த தொகுப்பின் பங்களிப்பை குறித்து பார்க்கையில், Mingusன் Drums கச்சிதமாக, துருத்தாமல் அதே வேளையில் தேவையான தீவிரமும்  கொண்டுள்ளது. தொகுப்பின் முதுகெலும்பாக Will Swan, Sullivan கூட்டணியின் கற்பனையும், வேகமும், துல்லியமும் கலந்த guitar இசை. John messன் வறட்டுக் கூச்சல் உணர்வற்றதாக குறைசொல்லப்பட்டாலும் அவருடைய கூச்சல் Rap Vocals போன்று ஒரு தாளகதியைத் தருகிறது. Drums, Guitar, கூச்சல் சேர்ந்து செவியையும், உணர்வுகளையும் அலைகழிக்க, கிடைத்த வாய்ப்பில் புகுந்து விளையாடுகிறார் தொகுப்பின் நாயகன், Jonny craig.

Jonny craig போன்ற RnB பாணியிலான பாடகர்(சில இடங்களில் ஜாக்சனை நினைவூட்டுகிறார்), இந்த வகைமையில் பொருந்தும் ரசவாதம் ஒரு அதிசயந்தான். கீழ், மேல் தொனிகளில், மென்மையும், உற்சாகமும், உணர்ச்சிப்பெருக்கும் கலந்து craig பாடுவது ஒரு மாயாஜாலம்.இந்த தொகுப்பை அற்புதத்தில் இருந்து இணையற்றதாக மாற்றுவது சந்தேகமின்றி Jonny Craigன் குரல் தான்.

தொகுப்பில் மொத்தம் 11 பாடல்கள்.எந்த அறிகுறியும் இன்றி திடீரென துவங்கும் அடைமழையின் ஆரம்ப தூறல் போன்ற ஒரு அறிமுக இசை. அறிமுக இசை முடிந்தவுடன் அதன் சரடைப் பிடித்து, பொட்டில் அறைவது போன்ற guitar இசையில், முதல் பாடல் தொடங்குகிறது. “But now you know that I am cold” என்று Jonny Craig ஆரம்பிக்கும் போது நாம் ஒரு  ராட்டினத்தின் தடுப்பு கம்பிகளை பற்றிக் கொள்கிறோம். அங்கு துவங்கி, ஒரு நொடி இடைவெளியின்றி, பற்றிய பிடி சிறிதும் விலகாமல், கேட்பவரைத் தனக்குள்  சுருட்டிக்கொள்கிறது இந்த தொகுப்பு.

Posthardcore எல்லாவற்றையும் பார்த்தாகி விட்டது என்று நினைத்த போது, DowntownBattleMountain ஆச்சர்யப்படுத்தியது. தனது தனித்துவமான இசைமொழியினால் இந்த தொகுப்பு தனக்கென ரசிகர் கூட்டத்தை பெற்றிருக்கிறது.

சில தேர்வுகள்:

1. And I Told Them I Invented Times New Roman Johny Craigன் மாயம். அட்டகாசமான பாடல். தொகுப்பின் முதல் பாடல்.

2.”Turn Off the Lights, I’m Watching Back to the Future” John messன் கூச்சலும் Guitarம் சேர்ந்து உருவாக்கும் ஒரு மதிமயக்கும் அனுபவம். ‘

இசைக்குழு குறித்து Dance Gavin Dance என்ற இந்த குழு உண்மையில் யார்தான் Dance Gavin Dance என்று கேட்கும் அளவிற்கு (தர்மத்துக்கு சண்டையிட்டுக் கொண்டு) குழுவின் உறுப்பினர்கள் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். Will Swan தான் இதனை நிருவியவர். முதன்மை guitarist மற்றும் song writer. இவருடன் Matt Mingus, John Mess இருவரும் பெரும்பாலும் இணைந்துள்ளவர்கள். மொத்தம் 5 தொகுப்புகள் இது வரையில். கலிஃபோர்னியாவைச் சேர்ந்த இக்குழு, இந்த பாணியில் மிக அரிதாகி வரும் சுயமான குழுக்களுள் ஒன்று.